Wednesday, January 28, 2015

அகீதா-6 சகுனம் பார்த்தல்

இன்றைக்கு முஸ்லிம் சமூகத்தால் எப்படியெல்லாம் மறைவு ஞானம் படைப்பினங்களுக்கு வழங்கப்பட்டது என்பதனை அறிந்துகொள்ள பின்வருமாறு நோக்கலாம்.
1- சகுனம் பார்த்தல்
 2-ராசிபலனை நம்புவது
3-குறி சாஸ்த்திரம்
4-மௌலிதுகள் படிப்பதன் மூலம்
சகுனம் பார்த்தல்:

அன்று மக்களிடத்தில் ஈட்டி எறிந்து நல்லது கெட்டது சொல்கின்ற (எதிர்வு கூறுகின்ற) வழமை இருந்தது. ஆனால் இன்று அது பால் பார்ப்பது, நொம்பர் போட்டுப் பார்ப்பது, என்ற வடிவங்களிலும், மிருகங்கள், பறவைகள் செயல்களிலிருந்தும் மறைவானவற்றை எதிர்வு கூர்வதைப் பார்க்கமுடிகின்றது. ஆனால் இது இன்று ஒரு மூட நம்பிக்கையாகவே அறியாமையின் காரணமாக செய்யப்படுகின்றது. அதே நேரம் அல்லாஹ்வோடு சேர்க்க வேண்டிய முடிவை படைப்பினங்களோடு சேர்ப்பதனால் வெளிப்படையா௧ ஷிர்க்காகவும் அமைந்துவிடும்.

60 - அப்துல்லாஹ் இப்னு அப்பாஸ் (பகுதி-4) عبد الله ابن عباس

அப்துல்லாஹ் இபுனு அப்பாஸ் (பகுதி-4)
 عبد الله ابن عباس

க்கா நகரில் ஒரு தெருவில், கசகசவென்று மக்கள் கூட்டம். இலவச வினியோகம் என்று அறிவிக்கப்பட்டால் பொங்கி வழியுமே அப்படியொரு கூட்டம். தெருவெங்கும் நிரம்பி வழிந்த மக்களால், அவ்வழியே கடந்து செல்ல வேண்டிய பாதசாரிகளுக்குக்கூட வழி கிடைக்கவில்லை. அந்தத் தெருவில்தான் அப்துல்லாஹ் இப்னு அப்பாஸ் ரலியல்லாஹு அன்ஹுவின் வீடு. அவரைச் சந்திக்கத்தான் அத்தனை கூட்டமும்.
இப்னு அப்பாஸின் மாணவர் ஒருவர் உள்ளே சென்று, ‘பெருங் கூட்டமொன்று உங்களைச் சந்திக்கக் காத்திருக்கிறது’ என்று நிலைமையைத் தெரிவித்தார். ‘தண்ணீர் எடுத்து வாருங்கள்’ என்றார் அந்த மாணவரிடம். தண்ணீர் வந்தது. ஒளூச் செய்தார். அமர்ந்து கொண்டார். பிறகு அந்த மாணவரிடம் கூறினார். “குர்ஆனைப் பற்றியும் அதன் எழுத்துகளை உச்சரித்து ஓதுவது பற்றியும் கேள்வி கேட்க விரும்புபவர்களை உள்ளே வரச் சொல்லவும்.”
வெளியே சென்று அறிவித்தார் அம்மாணவர். பெருந் திரளாய் ஒரு கூட்டம் உள்ளே நுழைய வீடு நிரம்பி வழிந்தது. அவர்கள் ஒவ்வொருவரின் ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் தெளிவான விளக்கமும் பதிலும் அளித்தார் இப்னு அப்பாஸ். பிறகு அவர்களிடம், “உங்களுடைய சகோதரர்களுக்கு இடமளியுங்கள்” என்றதும் அவர்கள் வெளியேறினர்.
அந்த மாணவரிடம் கூறினார். “குர்ஆனுக்கு விளக்கம் பெற விரும்புபவர்களை உள்ளே வரச் சொல்லவும்”

60 - அப்துல்லாஹ் இப்னு அப்பாஸ் (பகுதி-3) عبد الله ابن عباس

அப்துல்லாஹ் இபுனு அப்பாஸ் (பகுதி-3)
 عبد الله ابن عباس



லீஃபா அலீயின் கிலஃபாத்தில் முக்கிய அத்தியாயம் கவாரிஜ்கள். இவர்களுடன் இப்னு அப்பாஸ் நிகழ்த்திய விவாதம் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நிகழ்வு. அந்த விவாதத்தையும் சிறப்பையும் உணர, கவாரிஜ்கள் பற்றிய சிறு அறிமுகம் இங்கு நமக்கு அவசியமாகிவிடுகிறது. மிகச் சுருக்கமாக மட்டும் பார்த்துவிடுவோம்.
கலீஃபா உதுமான் கொலை செய்யப்பட்டதும் மதீனாவில் இருந்த அலீ ரலியல்லாஹு அன்ஹுவுக்கும் ஸிரியா பகுதியை நிர்வகித்து வந்த முஆவியா ரலியல்லாஹு அன்ஹுவுக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டு, அது தீர்க்கமுடியாத பிரச்சினையாகி, பிரச்சினை போர்களாகி - ஒட்டகை யுத்தம் என்ற போரில் அன்னை ஆயிஷா ரலியல்லாஹு அன்ஹாவும் அலீ ரலியல்லாஹு அன்ஹுவும் எதிரும் புதிருமாய்ச் சந்திக்கும்படி ஆகிப்போனது. பெரும் சிக்கலான, குழப்பமான நிலை அது. ஒருவாறாக அது முடிவுக்கு வந்தும் பிரச்சினைகள் ஓயவில்லை.
அதைத் தொடர்ந்த போர்களின் உச்சக்கட்டம்தான் ஸிஃப்பீன் யுத்தம். முஆவியா ரலியல்லாஹு அன்ஹு, அலீ ரலியல்லாஹு அன்ஹு ஆகியோர் மத்தியில் நிகழ்ந்த அந்த யுத்தத்தில் இரு தரப்பிலும் பெருத்த சேதம். இறுதியில், இரு தரப்பும் இரண்டு தோழர்களை நடுவர்களாக நியமித்துக்கொண்டு உடன்படிக்கை ஏற்படுத்திக் கொண்டார்கள். முஆவியா, அம்ரு இப்னுல் ஆஸைத் தம் தரப்பில் நியமித்தார். அபூமூஸா அல்-அஷ்அரீயை தம் தரப்பில் நியமித்தார் அலீ.  உடன்பாடு ஏற்பட்டு ஒப்பந்தம் வரையப்பட்டது.

60 - அப்துல்லாஹ் இப்னு அப்பாஸ் (பகுதி-2) عبد الله ابن عباس

அப்துல்லாஹ் இபுனு அப்பாஸ் (பகுதி-2)
 عبد الله ابن عباس


ல்வியும் ஞானமும் ஓய்ந்த பொழுதில் ஒழிந்த நேரத்தில் ஈட்டிவிட முடியாதவை. முழு அர்ப்பணிப்புடன் கற்க முயலாதவரை அவை அசாத்தியம். மற்றபடி போகிற போக்கில் கற்றுப் பெறுவதெல்லாம் நுனிப்புல்.
“அறிவைத் தேடுவதில் ஏற்படும் இன்னல்களைப் பொறுமையுடன் சகித்துக் கொள்ளுங்கள். அவை இறுதியில் உங்களுக்கு உயர்வைத்தான் கொண்டு வந்து சேர்க்கும்” என்று இப்னு அப்பாஸ் கூறியுள்ளார். அவரது மற்ற தகுதிகள்கூட வேண்டாம்; அதிலுள்ள உண்மையை உணர அனுபவஸ்தர் என்ற அவரது தகுதியே போதும்.
நபியவர்கள் ஹிஜ்ரீ பத்தாம் ஆண்டு மரணமடைந்தபோது இப்னு அப்பாஸின் வயது ஏறத்தாழ பதின்மூன்று என்று பார்த்தோமில்லையா? சற்றொப்ப அவரது பதினாறு வயதினிலே, ஹிஜ்ரீ பதின்மூன்றில் இரண்டாவது கலீஃபாவாக உமர் ரலியல்லாஹு அன்ஹு பொறுப்பேற்றார். அவரது ஆட்சிக்காலம் பத்து ஆண்டுகளும் சில மாதங்களும் நீடித்தன. உமர் மரணமடையும்போது இப்னு அப்பாஸுக்கு இருபத்து ஆறு வயது இருந்திருக்கலாம்.

60 - அப்துல்லாஹ் இப்னு அப்பாஸ் (பகுதி-1) عبد الله ابن عباس

அப்துல்லாஹ் இபுனு அப்பாஸ் (பகுதி-1)
 عبد الله ابن عباس
தீனாவில் வெயில் கொளுத்திக் கொண்டிருந்தது. நண்பகல் நேரம். உச்சி வெயில் மண்டையைப் பிளக்கும் அந்நேரங்களில் ஊர் அடங்கி விடுவது வழக்கம். மக்கள் லுஹ்ருத் தொழுகையை முடித்து வீட்டிற்குள் புகுந்தால், சாய்ந்தோ, படுத்தோ இளைப்பாறிவிட்டு, அஸ்ருக்குத் தலையை வெளியே நீட்டுவார்கள்.
ஒரு தோழரின் வீடு. பதின்மப் பருவ இளைஞர் ஒருவர் கொடிய வெயில் தணியும்வரைகூடக் காத்திருக்காமல் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார். அரும்பொருள் ஒன்றைத் தேடும் அளவற்ற ஆவல் அவருக்கு. அதனால் அந்த வெப்பமெல்லாம் அவருக்கு ஒரு பொருட்டாகவே இல்லை. வீட்டை நெருங்கியவர், கதவைத் தட்டலாமா என்று யோசித்தார்.

‘நிச்சயம் அனுமதி கிடைக்கும். அந்தத் தோழரும் முகம் கோணாமல் வரவேற்பார்தாம். ஆயினும் எதற்கு அவரது இளைப்பாறல் நேரத்தில் குறுக்கிட்டுக்கொண்டு? விலை மதிப்பற்ற செல்வம் வைத்திருக்கும் செல்வந்தர் அவரை உச்சபட்சப் பணிவுடன் அணுகுவதே சரி. வீட்டுக் கதவின் வெளியே படுத்துக் கொள்வோம். வெளியில் வருபவர் எப்படியும் நம்மைப் பார்ப்பார். பேசுவோம். கேட்டுப் பெறுவோம்.’

Sunday, January 25, 2015

5 அகீதா - மறைவு ஞானம்

இல்முல் கைப் (மறைவு ஞானம், மறைவான அறிவு)

மறைவு ஞானம் என்பது மனிதனின் கண் பார்வை, அறிவு சிந்தனை ஆய்வு போன்றவற்றுக்கு அப்பாற்பட்ட அனைத்து விடையங்களுமாகும். அவற்றை அறிந்தவன் அல்லாஹ்வே.
உ-ம் : இறந்த கால நிகழ் கால அறிவு மனிதனுக்கு இருக்கலாம். ஆனால் எதிர் காலத்தோடு சார்ந்த அனைத்து நிகழ்வுகளும் மறைவானதே. எங்கள் எதிரே இருக்கும் ஒரு வினாடியாக இருந்தாலும் சரியே.
உ-ம் : கடலுக்குள் என்ன நடக்கின்றது என்பதனை ஒருவன் ஆய்வு செய்து கூறலாமே தவிர ஆய்வின்றி சுயமாக கூற முடியாது.
 வெளி நாட்டிலிருந்து ஏதோ ஒரு வழியில் வரும் தகவலை ஒரு மனிதனால் அறிய முடியும். ஆனால் ஒருவனால் சுயமாக அறிய முடியாது. உதாரணத்திற்காக நபிமார்கள் ஒருசில மறைவான செய்திகளை அறிவித்ததும் அல்லாஹ்வின் வஹியின் அடிப்படையிலே அன்றி சுயமாக அறிவிக்கவில்லை.

- 59 அபூஹுதைஃபா இப்னு உத்பா أبو حذيفة ابن عتبة

அபூஹுதைஃபா இப்னு உத்பா
أبو حذيفة ابن عتبة
மக்காவிலிருந்து குரைஷிகளின் படை வந்து கொண்டிருந்தது. ஆரவாரமும் ஆவேசமும் கோபமுமாகக் கிளம்பியிருந்த குரைஷியருள் ஆர்வம் குன்றிய சிலரும் இருந்தனர். அவர்கள் வேண்டாவெறுப்பாகவும் வேறு வழியின்றியும் படையில் இணைந்திருந்தவர்கள். முஸ்லிம்களை எதிர்த்துப் போரிட அவர்களுக்கு எண்ணமே இல்லை.
ஆனால் அச்சமயம் மக்காவில் நிலவி வந்த அரசியல் சூழ்நிலை – அவர்களை, அழைத்து வராமல் சங்கிலியில் கட்டாத குறையாக இழுத்து வந்திருந்தது. அத்தகையோர் குறிப்பாக நபியவர்களின் பனூ ஹாஷிம் கோத்திரத்தினர். அதை முஹம்மது நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் நன்றாகவே அறிந்திருந்தார்கள்.

எனவே பத்ருப் போர் துவங்குவதற்குமுன் நபியவர்கள் தம் தோழர்களிடம் அறிவுரை வழங்கினார்கள். ‘அப்பாஸ் பின் அப்துல் முத்தலிப், அபூபுஃக்தாரி பின் ஹிஷாம் ஆகியோரைக் கொன்றுவிட வேண்டாம்; ஆனால் போர்க் கைதிகளாகக் கைப்பற்றுங்கள்.’

- 58 உபை இப்னு கஅப் أبي بن كعب

உபை இப்னு கஅப்
أبي بن كعب
லீஃபா உமர் ரலியல்லாஹு அன்ஹு மதீனாவின் வீதிகளில் உலாச் சென்றிருந்தார். அறையில் சொகுசாய் அமர்ந்து ஆட்சி செலுத்தும் பழக்கம் உருவாகாத காலம் அது. மக்களுக்கான நல்லது கெட்டது, ஊர் நடப்பின் நேரடித் தகவல் போன்றவற்றுக்கு அதுதான் கலீஃபா உமருக்கு வசதிப்பட்டது.
அப்போது இறை வசனம் ஒன்று அவரது நினைவிற்கு வந்தது. ஈமான் கொண்ட ஆண்களையும், ஈமான் கொண்ட பெண்களையும் அவர்கள் செய்யாதவற்றை (செய்ததாக)க் கூறி நோவினை செய்பவர்கள் … - சூரா அல் அஹ்ஸாபின் 58 ஆவது வசனம் அது.

மக்களும் அவர்களது நலனும் என்று உச்சபட்ச அக்கறையுடன், இறைவனின் சட்டங்களின் அடிப்படையில் ஆட்சி செலுத்திக் கொண்டிருந்தவர் உமர். தமது ஒவ்வோர் அசைவும் இறை நியதிக்கு உட்பட்டிருக்கிறதா என்பதே அவருக்கு சதா கவலை. அதனால் அந்த வசனம் அவரது நினைவிற்கு வந்ததும் ஆட்சி என்ற பெயரில் தாம் மக்களிடம் கடுமை காட்டுகிறோமோ,  அநீதி இழைக்கிறோமோ என்று அவருக்குக் கவலை ஏற்பட்டுவிட்டது. எனவே இந்த வசனத்திற்கு விளக்கம் பெற நினைத்தார்.

விருத்த சேதனம் செய்தல்



விருத்த சேதனம்
( english : circumcision : ஆண் விருத்த சேதனம் எனப்படுவது,ஆண்குறியின் முன் தோலை நீக்கும் மத சடங்கு அல்லது அறுவை சிகிச்சையாகும். கூர்மையான கத்தி, கூர்தகடுகள், கவ்வி போன்றவற்றின் உதவியுடன் இது செய்யப்படுகின்றது. பெரும்பாலும் மதமற்றும் கலாச்சார ரீதியிலும், சில இடங்களில் சுகாதார நோக்கிலும் இவை செய்யப் படுகின்றன. உலகம் முழுவதும் சுமார் 30% ஆண்களுக்கு விருத்த சேதனம் செய்யப்படுகின்றது]. வட கிழக்கு ஆப்பிரிக்க பழங்குடிகளிடம்தான் முதன் முதலில் விருத்த சேதனம் செய்யும் முறை நடைமுறைக்கு வந்தது.

Wednesday, January 21, 2015

57 உபாதா பின் அஸ்ஸாமித் (பகுதி-2) عبادة بن الصامت

கூடுதலான படைவீரர்கள் தேவை என்று அம்ரு பின் அல்ஆஸ் உமருக்குக் கடிதம் எழுதியதும் நாலாயிரம் போர் வீரர்களை அனுப்பி வைத்தார் உமர் ரலியல்லாஹு அன்ஹு. ஒவ்வொர் ஆயிரம் வீரருக்கு ஒரு முக்கியமான தோழர் தலைமை.
‘நாலாயிரம் வீரர்கள் அனுப்பியுள்ளேன். ஒவ்வோர் ஆயிரம் வீரர்களுக்கும் ஒருவர் தலைமை என நான்கு பேரையும் அனுப்பியுள்ளேன். அந்த நால்வருள் ஒவ்வொருவரும் ஓராயிரம் வீரருக்குச் சமம்! எனவே இப்பொழுது உம் வசம் பன்னிரண்டாயிரம் வீரர்கள் உள்ளனர். பன்னிரண்டாயிரம் வீரர்கள், எண்ணிக்கை பற்றாக்குறையினால் தோற்கப் போவதில்லை.’
ஒருவர் ஆயிரம் பேருக்குச் சமமான அந்த நால்வர் ஸுபைர் இப்னுல் அவ்வாம், மிக்தாத் இப்னுல் அஸ்வத், மஸ்லமா இப்னு முக்கல்லத் (மற்றொரு குறிப்பில் காரிஜா இப்னு ஹுதாஃபா), உபாதா இப்னு அஸ்ஸாமித். ரலியல்லாஹு அன்ஹும்.
இந்தப் பக்கம் துணைப்படை வந்து சேர, அந்தப் பக்கம் பைஸாந்தியர்களும் எகிப்தியர்களும் முஸ்லிம் படைகளை எதிர்த்துப் பெருமளவில் திரண்டு வந்தனர். அப்பொழுது மிகச் சிறப்பான இராணுவத் தந்திரம் ஒன்றைக் கையாண்டார் அம்ரு பின் அல்ஆஸ். அது முந்தைய போர்களில் காலித் பின் வலீத் ரலியல்லாஹு அன்ஹு இராக்கில் கையாண்ட உத்தி.
தம் படையை மூன்றாகப் பிரித்து, ஒரு பகுதி அல்-ஜபல் அல்-அஹ்மர் எனும் பகுதியில் எதிரிகளை நோக்கிக் காத்திருக்க நியமிக்கப்பட்டது. அடுத்த பகுதி நைல் நதியோரம் உம்மு தனீன் அருகே காத்திருந்தது. மூன்றாம் பகுதி, எதிரியை நேருக்கு நேர் சந்தித்தது. முரட்டுத்தனமாய் நிகழ்ந்தது போர்.

57 உபாதா பின் அஸ்ஸாமித் عبادة بن الصامت

உபாதா பின் அஸ்ஸாமித்
عبادة بن الصامت
கிப்தில் நைல் நதியருகே உம்மு தனீன் என்றொரு நகரம். அல்-முகஸ்ஸஸ் என்றும் அதற்கு இன்னொரு பெயருண்டு. அந்நகரைச் சுற்றி அம்ரு பின் அல்ஆஸ் ரலியல்லாஹு அன்ஹுவின் தலைமையில் கடுமையான போர் நிகழ்ந்து வந்தது. ஏறத்தாழ நாலாயிரம் முஸ்லிம் வீரர்கள் அடங்கியிருந்த அந்தப் படை, பெரிய அளவிலான எதிரிகளுடன் மாறி மாறி மோதி, குறிப்பிடத்தக்க வெற்றி மட்டும் கிட்டவில்ல. ஒரு கட்டத்தில் கூடுதல் படைவீரர்கள் தேவை என்று முடிவெடுத்தார் அம்ரு. மதீனாவிலுள்ள கலீஃபா உமருக்குத் தகவல் சென்றது.
நாலாயிரம் போர் வீரர்களை அனுப்பி வைத்தார் உமர் ரலியல்லாஹு அன்ஹு. ஒவ்வொர் ஆயிரம் வீரருக்கு ஒரு முக்கியமான தோழர் தலைமை. மொத்தம் நாலாயிரத்து நான்கா? ஆனால், எண்ணிக்கை தப்பாய் அம்ருவுக்கு பதில் கடிதம் எழுதினார்.
‘நாலாயிரம் வீரர்கள் அனுப்பியுள்ளேன். ஒவ்வோர் ஆயிரம் வீரர்களுக்கும் ஒருவர் தலைமை என நான்கு பேரையும் அனுப்பியுள்ளேன். அந்த நால்வருள் ஒவ்வொருவரும் ஓராயிரம் வீரருக்குச் சமம்! எனவே இப்பொழுது உம் வசம் பன்னிரண்டாயிரம் வீரர்கள் உள்ளனர். பன்னிரண்டாயிரம் வீரர்கள் எண்ணிக்கை பற்றாக்குறையினால் தோற்கப் போவதில்லை.’

56 - அபூதுஜானா ابو دجانة

அபூதுஜானா

ابو دجانة
உஹதுப் போரில் கஅப் இப்னு மாலிக் ரலியல்லாஹு அன்ஹு கலந்துகொண்ட நிகழ்வை இரண்டு அத்தியாயங்களுக்கு முன் பார்த்தோம். அந்தப் போரில் முஸ்லிம்களுக்குப் பின்னடைவு ஏற்பட்டு நிறைய உயிரிழப்பு ஏற்பட்டது நாம் முன்னரே அறிந்த நிகழ்வு.
அதைத் தொடர்ந்து குரைஷியர்கள் முஸ்லிம்களின் சடலங்களின் மூக்கை அறுத்து, காதுகளை வெட்டி, பெரும் அட்டூழியம் புரிந்ததும் தோழர்களின் முந்தைய அத்தியாயத்தில் நமக்கு அறிமுகமான செய்திகள். அதைக் கண்ணால் கண்டவர்களுள் ஒருவர் கஅப். ஏகத்துக்கும் திகைத்துப்போனார். அவரால் சகிக்க முடியாத கொடூரம் அது.
அப்பொழுது களத்தில் எதிரிகளுள் ஒருவன் - அவனது தோற்றமே அவனது உறுதியை வலியுறுத்தப் போதுமானதாக இருந்தது; ஆயுதம் தரித்திருந்தான் - முஸ்லிம்களின் சடலங்களைப் பார்த்து, படு ஏளனமாக, “அறுக்கப்பட்ட ஆடுகளைப் போல் வீழ்ந்து கிடக்கிறார்கள். அனைவரையும் ஒன்று கூட்டுங்கள்” என்று சொல்லியவாறு கடந்து சென்று கொண்டிருந்தான்.

4 அல் அகீதா

தவ்ஹீத் (ஓரிறைக் கொள்கை) பற்றிய விளக்கம்.
A- ஓரிறைக் கொள்கை எனும்போது அவனே படைப்பவன், காப்பவன், அழிப்பவன் என்று அவனது அதிகாரங்களில் மாத்திரம் அவனை ஓர்மைப்படுத்துவதே தௌஹீத் என்று முஸ்லிம்களில் அதிகமானவர்கள் நம்புகின்றனர். ஆனால் அது தௌஹீதின் ஒரு பகுதியே. ஏனெனில் இந்த அதிகாரத்தை அல்லாஹ்வுக்குக் கொடுத்த மக்கா வாசிகளை முஷ்ரிக்குகள், காபிர்கள் என்றே இஸ்லாம் அடையாளப்படுத்தியது. இதனை (31:25, 23:86, 43:9,87) போன்ற வசனங்கள் உறுதிப் படுத்துகின்றன.
அப்படியானால் அவர்களை காபிர்கள் என அல்குர்ஆன் ஏன் பல இடங்களில் சுட்டிக் காட்டுகின்றது? காரணம் அவர்கள் தௌஹீத் எனும் ஓரிறைக் கொள்கையை ஒரு வகையாக மாத்திரம் (அல்லாஹ் படைத்தவன், காப்பவன், அழிப்பவன் என்று மாத்திரம் நம்புவதும், தேவைக்கு மாத்திரம் அவனை அழைப்பதும் போன்று) கறுதினர்.

Tuesday, January 20, 2015

3 அல் அகீதா

படைத்தவன் அல்லாஹ்வை நம்புவது எப்படி?
A- அல்லாஹ்வை எப்படி நம்பவேண்டும் என்பதை அறிந்தே ஒரு முஸ்லிம் அதனை ஏற்கவேண்டும். ஏனெனில் முறைதவறி நம்பினால் அது எம்மை வழிகேட்டில் கொண்டுபோய் சேர்த்துவிடும். அல்லாஹ்வே அதனை அல்குர்ஆனில் தெளிவு படுத்துகின்றான்.
  • மேலும் அவர்கள் இணைவைப்பவர்களாக இருக்கின்ற நிலையிலில்லாமல் அவர்களில் பெரும்பாலோர் அல்லாஹ்வின் மீது நம்பிக்கை கொள்வதில்லை. (12:106)
  • வணக்கத்துக்குத் தகுதியானவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறுயாருமில்லை என்பதனை நீர் அறிந்துகொண்டு, உம்முடைய பாவத்திற்காகவும், முஃமின்களான ஆண்களுக்காகவும், பெண்களுக்காகவும் (பாவ) மன்னிப்புத் தேடுவீராக. அன்றியும் உங்களுடைய நடமாட்டத்தளத்தையும் உங்கள் தங்குமிடங்களையும் அல்லாஹ் நன்கறிகிறான். (47:19)
மக்கா முஷ்ரிக்குகள் அல்லாஹ்வை ஏற்றிருந்தும், அவனுக்கு செய்யவேண்டிய கடமைகளை அறியாததன் காரணமாக பல கடவுள்களை ஏற்படுத்தி அவனை நெருங்க முயற்சித்தனர். இதனையே இன்றும் சில முஸ்லிம்கள் கப்ரடிகளிலும் வேறு வழிகளிலும் செய்கின்றனர். இதைத்தான் அல்லாஹ் அவனுக்கு இணை கற்பித்ததாக குறிப்பிடுகின்றான்.

55 அதிய் பின் ஹாதிம் அத்தாயீ عدي بن حاتم الطائي (பகுதி-2)

அதிய் பின் ஹாதிம் அத்தாயீ
عدي بن حاتم الطائي
 
பகுதி - 2
நபியவர்களின் மரணத்திற்குப் பிறகு அபூபக்ரு ரலியல்லாஹு அன்ஹு கலீஃபா பொறுப்பில் அமர்ந்ததும் அவர்களை எதிர்கொண்ட தலையாயப் பிரச்சினைகளுள் முக்கியமான இரண்டு. இஸ்லாத்தைக் கைகழுவி மார்க்கத்தைவிட்டு வெளியேறியவர்களின் பிரச்சினை, மற்றும் தம்மை நபியென அறிவித்துக் கொண்டு அராஜகம் புரிய ஆரம்பித்த சில கிறுக்கர்களின் அட்டகாசம்.
முஸ்லிம்களாக இருந்துவிட்டு, இஸ்லாத்தை விட்டு வெளியேறுபவர்களைக் குறிக்கும் அரபு மொழி வார்த்தை முர்தத். இவர்களின் பிரச்சினை மாபெரும் தலைவலி என்பது மட்டுமல்லாது இஸ்லாமிய ஆட்சிக்கே சவால்விட ஆரம்பித்துவிட்டது என்பதை துமாமா பின் உதால் ரலியல்லாஹு அன்ஹுவின் வரலாற்றில் பார்த்தோமில்லையா? அப்படி இஸ்லாத்தைக் கைகழுவிய குலங்களில் அதிலுள்ள மக்கள் அனைவருமே முர்தத்களாகிவிடவில்லை. பாதகமற்ற ஈமானுடன், சொல்லப்போனால் மேலும் வலுவடைந்த ஈமானுடன் முஸ்லிம்கள் அக்குலத்தினுள் இருந்தனர். அந்தக் குலத்துத் தலைவர்களும் பெரும்பாலான மக்களும் முர்தத்களாகிவிட, மிஞ்சியிருந்தார்களே முஸ்லிம்கள் அவர்கள் செய்த உதவி சாலப் பெரிது. முர்தத்களை எதிர்த்து கலீஃபா அபூபக்ரு நிகழ்த்திய போரில் அவர்கள் ஆற்றிய பங்கு பெரும்பங்கு.

55 அதிய் பின் ஹாதிம் அத்தாயீ عدي بن حاتم الطائي (பகுதி-1)

அதிய் பின் ஹாதிம் அத்தாயீ
عدي بن حاتم الطائي
 
பகுதி - 1
முஹம்மது நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களை நோக்கி அழுகையும் ஆற்றாமையுமாக ஒரு பெண் குரல் ஒலித்தது. "அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் பெற்றோர் இறந்துவிட்டனர். என்னுடைய பாதுகாவலர் என்னைக் கைவிட்டு மறைந்துவிட்டார். என்னிடம் கருணை புரியுங்கள். அல்லாஹ் உங்களுக்குக் கருணை புரிவானாக!"
பள்ளிவாசலுக்கு வெளியே போர்க் கைதிகளைச் சிறைவைக்கும் கொட்டடி ஒன்றிருந்தது. பலர் அதில் சிறை வைக்கப்பட்டிருந்தனர். அதில் ஒரு பெண் கைதி ஸுஃபானா. அவர்தாம் நபியவர்கள் அவ்வழியே பள்ளிவாசலுக்குச் செல்லும்போது இவ்விதம் சொன்னார்.
"உன்னைக் கைவிட்ட பாதுகாவலர் யார்?" நபியவர்கள் விசாரித்தார்கள். பதில் சொன்னார் ஸுஃபானா.
"அல்லாஹ்விடமிருந்தும் அவனுடைய தூதரிடமிருந்தும் ஓடிப்போனாரே அவரா?" என்ற நபியவர்கள் வேறேதும் பேசாமல் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டார்கள்.
அடுத்த நாள். நபியவர்கள் அப்பகுதியைக் கடந்துசெல்லும்போது மீண்டும் அதேபோல் முறையிட்டார் ஸுஃபானா. முந்தைய நாளைப் போலவே இன்றும் நபியவர்கள் அவரிடம் அதே கேள்வியைக் கேட்டுவிட்டுச் சென்றுவிட்டார்கள்.

Monday, January 19, 2015

ஆதாரப்பூர்வமான ஹதீஸ்கள் குர்ஆனுக்கு முரண்படுமா பகுதி 2

ஆதாரப்பூர்வமான ஹதீஸ்கள் குர்ஆனுக்கு முரண்படுமா பகுதி 1

ஸஹீஹுல் புஹாரியில் லஈபான ஹதீஸ்கள் இருக்கிறதா?

2 அல் அகீதா – கொள்கை விளக்கம்

ஈமான் என்ற சொல்லுக்கு எதிரான சொற்களின் விளக்கங்கள். :
             குப்ர் كفر,                    ஷிர்க்  شرك,                    நிfபாக்  نفاق ,                    ளலாலத் ضلالة
A-  குப்ர் என்பது மறைப்பது, என்ற கருத்தையும், காபிர் என்றால் மறைப்பவனையும் குறிக்கும் பதங்களாகும். யார் ஈமானின் ஒரு அடிப்படையை அல்லது இஸ்லாத்தின் ஒரு அம்சத்தை மறுக்கின்றாரோ அவன் காபிராக இறைமறுப்பாளனாக கணிக்கப்படுவான்.
உ-ம் அல்லாஹ்வை மறுப்பது, (நாத்திகர்களைப் போன்று), நபிமார்களுள் ஒருவரை மறுப்பது (யூத, நஸாராக்கள் நபி முஹம்மத்(ஸல்) மறுத்தது போன்று), கலாகத்ரை மறுப்பது (கதரியாக்கள் என்ற பிரிவிரைப் போன்று)
  • எவர் அல்லாஹ்வையும், அவனுடைய மலக்குகளையும், அவனுடைய வேதங்களையும், அவனுடைய தூதர்களையும், இறுதி நாளையும் (நம்பாமல்) நிராகரிக்கிறாரோ அவர் வழிகேட்டில் வெகு தூரம் சென்றுவிட்டார். (4:136)

54 கஅப் இப்னு மாலிக் كعب ابن مالك (பகுதி-2)

ஹிஜ்ரீ ஒன்பதாம் ஆண்டு நிகழ்வுற்ற தபூக் படையெடுப்பு உமைர் பின் ஸஅத் ரலியல்லாஹு அன்ஹுவின் வரலாற்றில் நமக்கு அறிமுகமானது நினைவிருக்கிறதா? எதிரிகள்மீது திடீரென நிகழ்த்தவிருக்கும் படையெடுப்பாக இருக்கும் பட்சத்தில் பெரும்பாலான தருணங்களில் எங்குச் செல்கிறோம் என்பதை முஸ்லிம்களிடம் நபியவர்கள் அறிவிக்காமல் ரகசியம் காப்பது வழக்கம். ஆனால் இம்முறை தமது படையெடுப்பின் இலக்கைத் தெளிவாக அறிவித்து விட்டார்கள். அதற்குச் சிலபல காரணங்கள் இருந்தன.
தபூக் போருக்கான படையெடுப்பு முடிவான நேரம் கடுமையான வெயில் காலம். பேரீச்சம் பழங்கள் பழுத்துக் கொத்தும் குலையுமாகத் தொங்கி, ‘வாயேன்; என்னை அறுவடை செய்யேன்’ என விவசாயிகளை அழைத்துக் கொண்டிருந்தன. பேரீச்சை விவசாயத்தில் பெருமளவில் ஈடுபட்டிருந்த மதீனாவின் விவசாயிகளுக்கு அது பிரசவகாலம் போன்ற நேரம். தவிர பழங்கள் நிறைந்திருந்த மரங்களின் அடர்நிழல் அந்த வெப்பத்தின் கடுமைக்குப் பெரும் இதம். இப்படியிருக்க, மேற்கொள்ளவிருக்கும் பயணத்தின் தொலைவோ பல நூறு மைல்கள். கடந்து செல்லவேண்டிய பாதை பெரும் பாலைவனம், வனாந்திரப் பகுதிகள் போன்றவற்றை உள்ளடக்கியது. அதுநாள்வரை முஸ்லிம்கள் போரில் சந்தித்தவர்கள் குறிப்பிட்ட அளவிலான படையினர் மட்டுமே. ஆனால் இப்போரில் சந்திக்க வேண்டிய எதிரிகளின் எண்ணிக்கையும் பெருமளவில் இருக்கும் என்பது நபியவர்களின் எதிர்பார்ப்பு. ஆகிய காரணங்களினால்,

54 கஅப் இப்னு மாலிக் كعب ابن مالك (பகுதி-1)

கஅப் இப்னு மாலிக்
كعب ابن مالك
“முஹம்மது கொல்லப்பட்டார்” என்று உச்சக் குரலில் கத்தினான் இப்னு காமிய்யா. ஆயுதங்களின் ஒலி, படை வீரர்களின் இரைச்சல், ஊக்க மங்கையரின் வெறியூட்டும் பாடல்கள் ஆகிய போர்க்களத்தின் அத்தனை சப்தங்களையும் மீறி அந்த வாக்கியம் அந்த இடத்தில் இடியொன்றை இறக்கியது. உஹதுக் களமெங்கும் அதிர்வலை பரவியது. அதற்குச் சற்றுமுன் –
முஸ்அப் இப்னு உமைர் ரலியல்லாஹு அன்ஹு, நபியவர்களின் கொடியை உயர ஏந்தி, "அல்லாஹு அக்பர்! அல்லாஹ்வே மிகப் பெரியவன்” என்று உரக்க முழக்கமிட்டு, எதிரிகளுடன் கடுமையாகப் போரிட்டுக் கொண்டிருந்தார். நபியவர்களை நோக்கிச் செல்லும் எதிரிகளின் கவனத்தையெல்லாம் தம் பக்கம் திருப்பி, தாமே ஒரு தனிப்படை போல் படு பயங்கரமாய்ச் சண்டை. அப்பொழுது, குரைஷிக் கூட்டத்தைச் சேர்ந்த இப்னு காமிய்யா என்பவன் முஸ்அபை வேகமாய் நெருங்கித் தனது வாளைச் சுழற்ற அது முஸ்அப் இப்னு உமைரின் வலக்கையைத் துண்டித்தது. கரம் கழன்று தரையில் வீழ்ந்தது. குழாயிலிருந்து பீய்ச்சும் தண்ணீர்போல் குருதி பீறிட்டது.

53 ஸைத் பின் ஹாரிதா زيد بن حارثة (இறுதிப் பகுதி)

ங்களின் மகனா? யாரைக் குறிப்பிடுகின்றீர்கள்?” என்று கேட்டார்கள் முஹம்மது அவர்கள்.
“தங்களுக்குச் சேவகம் புரிகிறாரே ஸைது இப்னு ஹாரிதா, அவர்தாம்.”
“அவரது விடுதலையைத் தாங்கள் விலைகொடுத்து வாங்குவதைவிடச் சிறந்த ஒன்றைச் சொல்லவா?” அன்புடன் கேட்டார்கள் முஹம்மது அவர்கள்.
“என்ன அது?” ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார்கள் ஹாரிதாவும் சகோதரரும்.
“நான் ஸைதை அழைக்கிறேன். அவருக்குத் தங்களுடன் செல்ல விருப்பமா, அல்லது என்னிடமே தங்க விருப்பமா என்று கேட்போம். தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை அவருடையது. அவர் தங்களுடன் செல்வது என்று முடிவெடுத்தால் தாங்கள் அவரை அழைத்துச் செல்லுங்கள்; எனக்கு தாங்கள் கிரயம் எதுவுமே அளிக்கத் தேவையில்லை. ஆனால் அவர் என்னிடம் தங்கிவிட விரும்பினால் நான் அவரை என்னை விட்டுத் தள்ளமாட்டேன்.”

வந்தவர்களுக்குத் தாங்க இயலாத ஆச்சரியம். அடிமை தம் சுயவிருப்பமாய்த் தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்பு அளிக்கப்படுவதெல்லாம் நடைமுறையில் இல்லாத அதிசயம். ‘நாம் செவிமடுத்தது கனவா நனவா’ என்பதைப்போன்ற வியப்பு.

“ஆஹா! எவரும் நினைத்தே பார்க்கமுடியாத தயாள குணம் அமைந்தவராய்த் தாங்கள் இருக்கிறீர்கள்” என்று அந்த ஆச்சரியம் அவர்களது பதிலில் வெளிப்பட்டது.

ஆனால் அடுத்து நிகழ்ந்தவைதாம் பேராச்சரியம். ஸைதை அழைத்த நபியவர்கள், “இவர்கள் யார் என்று தெரியுமா?” என்று விசாரித்தார்கள்.

53 ஸைத் பின் ஹாரிதா زيد بن حارثة (பகுதி - 1)

ஸைது இப்னு ஹாரிதா
زيد ابن حارثة
க்காவிற்கு யாத்திரை சென்று திரும்பி வந்த தம் குலத்து மக்கள் சொன்ன செய்தியைக் கேட்ட அவருக்கு அதை நம்ப முடியவில்லை. அது அவருக்கு அடிவயிற்றில் பால் வார்த்தது. சோகத்தில் வாடியிருந்த தேகத்தில் சடுதியில் புத்துணர்வு பரவி, முகத்தில் அப்படியொரு பிரகாசம்.
நொடிப் பொழுதையும் வீணாக்காமல், நீண்ட பயணத்திற்குத் தேவையானவற்றைப் பரபரவென்று தயார் செய்தார். தம் சகோதரரையும் துணைக்கு அழைத்துக்கொண்டார். மனைவியிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு அவரது பயணம் துவங்கியது.

மக்கா வந்து சேர்ந்தார். தொலைதூரம் பயணித்துவந்த அலுப்பு, களைப்பு எதுவும் அவருக்குப் பொருட்டாகவே இல்லை. மனமெங்கும் பரபரப்பும் ஆவலும் அப்பிக்கிடந்தன. நகருள் நுழைந்ததும் கண்ணில் தென்பட்டவர்களிடம் விசாரித்தார். “அப்துல்லாஹ்வின் மகனார் இல்லம் எது?”
அவர் தேடிவந்தவர் மக்காவிலுள்ள குரைஷிகளுக்கு மிகவும் அறிமுகமானவர். அவர்களது அன்பிற்கு உரியவர். வாஞ்சையுடன் அல்-அமீன் என்று குரைஷிகள் அவரை அவரது பண்புப் பெயரால் குறிப்பிடுவதும் வழக்கம். எனவே அவரது இல்லத்தை எளிதாய் அறிந்து அடைய முடிந்தது; அவரையும் சந்திக்க முடிந்தது.

Sunday, January 18, 2015

1 அல் அகீதா – கொள்கை விளக்கம்



بسم الله الرحمن الرحيم
அல் அகீதா கொள்கை விளக்கம்
ஒரு முஸ்லிம் எவற்றை உள்ளத்தினால் ஏற்று உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டுமோ அவற்றை அகீதா சார்ந்த அம்சங்கள்என்று கூறலாம். அந்த அடிப்படையில் ஒருவன் முஃமினாக மாறவேண்டுமானால் அவன் ஆறு விடயங்களை நம்பி உள்ளத்தினால் ஏற்றாகவேண்டும்.
எனவே ஈமானின் அம்சங்களை உள்ளத்தால் ஏற்று, நாவினால் மொழிந்து, வாழ்க்கையில் அமூல்படுத்துபவனே உண்மை முஃமினாக, முஸ்லிமாக கணிக்கப்படுவான்.
ஈமானின் அம்சங்கள் ஆறு:
அல்லாஹ்வை நம்புவது,
மலக்குமார்களை நம்புவது,
வேதங்களை நம்புவது,
தூதர்களை நம்புவது,
மரணத்தின் பின் ஒரு வாழ்க்கை இருக்கின்றது என்று மறுமையை நம்புவது,
நல்லதும் கெட்டதும் அல்லாஹ்வின் நாட்டப்படியே நடக்கின்றது என்று கலாகத்ரை நம்புவது.

52 குபைப் பின் அதிய் خبيب بن عدي

குபைப் பின் அதிய்
خبيب بن عدي

ஸுலாஃபா மிகுந்த ஏமாற்றத்தில் துடித்தாள்! வந்தவர்கள் சொன்ன செய்தி அவளது சபதத்தை அழித்து முற்றுப்புள்ளி வைத்திருந்தது. “எவ்வளவோ முயன்று தேடிப் பார்த்தோம் ஸுலாஃபா. சடலத்தைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அதனால் நீ கேட்ட மண்டையோட்டைக் கொண்டுவர முடியவில்லை.”
‘அவ்வளவுதானா? எல்லாம் போச்சா? என் குடும்பம் அழிந்தது. அதற்குக் காரணமானவரைப் பழிதீர்க்கும் சபதம் தோல்வியுற்றது. எனது வாழ்க்கையில் இப்பொழுது அனைத்தும் முற்றும்.’ ஸுலாஃபா அரற்ற ஆரம்பித்தாள்.
நிறைவேறாதுபோன ஸுலாஃபாவின் சபதம் தனிப்பட்ட ஒன்று என்றாலும் அதன் ஏமாற்றம், வந்தவர்களுக்கும் இருந்தது; அது பரிசுத்தொகை கைநழுவிப்போன இழப்பு. அந்த ஏமாற்றம் குரைஷியருக்கும் இருந்தது. மக்காவில் இருந்த ஒவ்வொரு குரைஷியருக்கும் இருந்தது. ஒருவிதத்தில் குரைஷியருக்கு அது உபரிச் சோகம். ஏனெனில், அவரவருக்கும் அவரவர் குடும்பத்தின் தனிச்சோகமே பெரும் சோகம் என்று தத்தம் மண்டையில் கைவைத்து அமர்ந்திருந்த காலம் அது.
வந்தவர்கள் ‘மண்டையோடு இல்லை’ என்று சொன்னாலும் அடுத்து சொன்ன செய்தி, குரைஷியர் மத்தியில் குதூகலத் தீயைக் கொளுத்திப் போட்டது. “முஹம்மதின் தோழர்கள் இருவர் பிடிபட்டுள்ளனர். இழுத்து வந்துள்ளோம்.”
மத்தாப்பாய் முகம் மலர்ந்து, “ஆஹா! அப்படிப்போடு. எங்கே அவர்கள்?” என்று பலமான ஆனந்தக் கூக்குரல்கள்.

51 உமைர் பின் ஸஅத் ( عمير بن سعد இறுதிப் பகுதி)

உமைர் பின் ஸஅத்
( عمير بن سعد இறுதிப் பகுதி)
கலீஃபா உமர் ரலியல்லாஹு அன்ஹுவின் கடிதம் கிடைத்ததும், ஹிம்ஸின் ஆளுநர் பதவியை இறக்கி அங்கேயே வைத்துவிட்டு, உடனே மூட்டை-முடிச்சைக்கட்டிக் கொண்டு ஸிரியாவிலிருந்து மதீனாவிற்குப் புறப்பட்டார் ஆளுநர் – அதுவும் கால்நடையாக.

உமரை வந்து உமைர் சந்திக்க, அவரது தோற்றத்தைப் பார்த்து அதிர்ந்து, விசாரித்தார் கலீஃபா.
  
“நடந்தா வந்தீர்?”

“ஆம் அமீருல் மூஃமினீன் அவர்களே”

“நீர் ஓர் ஆளுநர். பயணிப்பதற்குப் பிராணி ஏதும் அவர்கள் வழங்கவில்லையா?”

“அவர்களும் தரவில்லை; நானும் கேட்கவில்லை.”

முக்கிய விஷயத்திற்கு வந்தார் உமர். “அரசாங்கக் கருவூலத்திற்குச் சேரவேண்டிய பணம் எங்கே?”

“நான் எதுவும் கொண்டு வரவில்லை” என்றார் உமைர் இப்னு ஸஅத் ரலியல்லாஹு அன்ஹு.

நபியவர்களின் மறைவிற்குப் பிறகு கலீஃபாக்களின் ஆட்சியில் பாரசீகமும் பைஸாந்தியமும் முஸ்லிம்கள் வசமாகிவர, கைப்பற்றிய நாடுகளைக் காக்க வேண்டுமல்லவா? நகரங்களில் பாதுகாப்புப் படை அரண்களை நிறுவ ஆரம்பித்திருந்தார் உமர். அந்நகரங்களில் படைவீரர்களுக்கான குடியிருப்பு முகாம்கள் அமைக்கப்பட்டன. ஒவ்வொரு முகாமிலும் குதிரைத் தொழுவம்; அவற்றில் நாலாயிரத்துக்கு மேற்பட்ட குதிரைகள் போர்த் தளவாட வசதிகளுடன் தயார் நிலையில் நின்றன. எத்தகு அவசர நிலையிலும் தளபதிகள் உடனே போர்க் களத்திற்கு விரைந்து செல்ல அந்த ஏற்பாடு.

51 உமைர் பின் ஸஅத் ( عمير بن سعد முதல் பகுதி)

உமைர் பின் ஸஅத் ( عمير بن سعد முதல் பகுதி)

ண்டு ஒன்று கழிந்திருந்தது; ஹிம்ஸ் பகுதியின் ஆளுநரிடமிருந்து கடிதமே வரவில்லை. அரசின் கருவூலமான பைத்துல்மாலுக்கு வந்து சேரவேண்டிய ஸகாத் வரிகளும் அனுப்பிவைக்கப்படவில்லை; என்னதான் நடக்கிறது ஹிம்ஸில்? மதீனாவிலிருந்த கலீஃபா உமர் ரலியல்லாஹு அன்ஹுவுக்குச் சந்தேகம் துளிர்விட ஆரம்பித்தது.

‘உலகக் கவர்ச்சிக்கு இரையாகிவிட்டாரா நம் ஆளுநர்?’

‘இருக்க முடியாதே. சிறந்தவரைத்தானே தேர்ந்தெடுத்து அனுப்பிவைத்தோம்.’

‘எவ்வளவு சிறந்தவராக இருந்தாலும் நபியவர்களைத் தவிர உலகத் தடுமாற்றத்திலிருந்து முழு
ப் பாதுகாப்புப் பெற்றவர் எவர் இருக்கிறார்?’

மாறி மாறிச் சிந்தனைகள். ஒருமுடிவுடன் தம் உதவியாளரை அழைத்தார். “ஹிம்ஸிலுள்ள நம் ஆளுநருக்குக் கடிதம் எழுதுங்கள். ‘அமீருல் மூஃமினீனின் இக்கடிதம் கிடைத்ததும் உடனே புறப்பட்டு வரவும். வரும்பொழுது முஸ்லிம்களிடமிருந்து திரட்டிய வளவரிப்பணத்தையும் கொண்டு வரவும்’” என்று வாசகத்தையும் விவரித்தார்.

கடிதம் ஆளுநரை அடைந்தது. உடனே மூட்டை, முடிச்சைக்கட்டிக் கொண்டு புறப்பட்டார் ஆளுநரும்.

Monday, January 12, 2015

50 அப்துல்லாஹ் பின் ஜஹ்ஷ்

அப்துல்லாஹ் பின் ஜஹ்ஷ்
عبد الله بن جحش
காற்றில் அந்த வீட்டின் கதவுகளும் சன்னல்களும் ‘தப் தப்’ என்று அடித்துக்கொண்டன. மக்க நகருக்கே உரிய அனல், காற்றில் கலந்திருந்தது. புழுதி படிந்திருந்த வீட்டிலிருந்து தூசு பறந்தது. ஆளரவம் அற்று வெறிச்சோடி பேரமைதியுடன் காட்சியளித்தது அந்த வீடு.

யாரெல்லாம் கிளம்பிவிட்டார்கள், எவரெல்லாம் இன்னமும் தங்கியிருக்கிறார்கள் என்று ஊரைச் சுற்றி வலம் வந்து கொண்டிருந்தனர் குரைஷித் தலைவர்கள். இந்த வீட்டைக் கண்டதும் அவர்களுள் இருவரது நடை தடைபட்டது. எட்டிப் பார்த்ததில் வீட்டில் ஆளரவமில்லாமல் போட்டது போட்டபடி காலியாகக் காட்சியளித்தது வீடு.
“பாழடைந்து போய் சோகமாய்க் காட்சியளிக்கும் இந்த வீடு, தனது உரிமையாளர்கள் பனூ ஜஹ்ஷ் மக்களை நினைத்து வருந்திக் கிடப்பதைப்போல் தெரியவில்லை?” தன் சகா அபூ ஜஹ்லைப் பார்த்துக் கேட்டான் உத்பா இப்னு ரபீஆ.

“யார் பனூ ஜஹ்ஷ்? அவர்கள் என்ன பெரிய உசத்தி என்று இந்த வீடு வருந்திக் கிடப்பதற்கு?” ஆத்திரமுடன் பதில் கேள்வி கேட்டான் அபூ ஜஹ்லு. அந்த அளவிற்குக்கூட அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறிவிட்ட மக்களை அவன் அங்கீகரிக்கத் தயாராய் இல்லை. பேச்சில் ஆத்திரம் தொக்கி நிற்க கண்கள் மட்டும் அந்த வீட்டைக் கண்டதும் மயங்கின. சாமான்கள், வசதிகள் நிறைந்து கிடந்த வீடு ‘இங்கே வாயேன்’ என்று அவனை அழைத்தது. அவ்வளவுதான்!

49 ஹம்ஸா பின் அப்துல் முத்தலிப்

ஹம்ஸா பின் அப்துல் முத்தலிப்

حمزة بن عبد المطلب

முஹம்மது நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் மக்காவினுள் வெற்றிகரமாய்ப் பிரவேசித்த நாள் அது. அறிவிப்பாளர் மிக உரத்தக் குரலில் அந்நகர மக்களுக்கு வரலாற்றுப் புகழ் மிக்கப் பொதுமன்னிப்புச் செய்தியை அறிவித்தார்.


"எவரெல்லாம் 'வணக்கத்திற்கு உரியவன் அல்லாஹ் ஒருவனே; முஹம்மது அவனுடைய தூதர்' என்று சாட்சி பகர்கின்றீர்களோ, அவர்கள் பாதுகாப்புப் பெறுவீர்கள்"
"எவரெல்லாம் கஅபாவின் அருகே வந்தமர்ந்து தங்களுடைய ஆயுதங்களைக் கீழிறக்கி வைக்கின்றீர்களோ, அவர்கள் பாதுகாப்புப் பெறுவீர்கள்"
"எவரெல்லாம் தங்களுடைய வீட்டிலேயே தங்கி விடுகின்றீர்களோ, அவர்கள் பாதுகாப்புப் பெறுவீர்கள்"
"எவரெல்லாம் அபூஸுஃப்யான் இல்லத்தினுள் தஞ்சமடைகின்றீர்களோ, அவர்கள் பாதுகாப்புப் பெறுவீர்கள்"
"மேலும், எவரெல்லாம் ஹகீம் இப்னு ஹிஸாம் இல்லத்தினுள் தஞ்சமடைகின்றீர்களோ, அவர்கள் பாதுகாப்புப் பெறுவீர்கள்"
அன்றொரு நாள் மாளாத் துயருடன் மக்காவிலிருந்து புலம்பெயர்ந்த நபியவர்களும் தோழர்களும் இன்று குரைஷிகளைப் பழிதீர்ப்பதற்கான ஆயிரம் காரணங்களும் முகாந்திரமும் இருந்தும் நபியவர்களால் மேற்படி அறிவிப்பு செய்யப்பட்டது.

மக்காவாசிகள் பிரமிப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இதற்குமுன் யார் என்ன செய்திருந்தாலும் மன்னிப்பா? இதெல்லாம் மெய்தானா?
ஆண்களெல்லாம் நபியவர்களின் கையைப் பிடித்து பிரமாணம் மொழிந்து இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்டபின் பெண்களின் அணிவரிசை ஒன்று நீண்டிருந்தது. அதில் தம் முகத்தை, தோற்றத்தை மறைத்தபடி ஒரு பெண். என்னதான் அறிவிப்பு செய்யப்பட்டிருந்தாலும் தமக்கும் மன்னிப்பு வழங்கப்படும் என்பதில் அவருக்கு நம்பிக்கையில்லை. முகத்தை வெளிப்படுத்தாமல் உறுதிமொழி அளித்துவிடுவோம். பிறகு நாம் யார் என்று தெரிந்தாலும் பிரச்சினை வராது என்று சிறு தந்திரம்.
ஆனால் இஸ்லாமிய உறுதிமொழி பெண்களுக்கு அறிவிக்கப்பட, அதில் சந்தேகம் ஒன்று கேட்டார் அப்பெண். “திருடக்கூடாது என்கின்றீர்கள். என் கணவருக்குத் தெரியாமல் நான் அவர் பையிலிருந்து கொஞ்சம் களவாடியிருக்கிறேனே!”
சட்டென அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்கள் நபியவர்கள். “நீ அபூஸுஃப்யான் இப்னுல் ஹர்பின் மனைவி ஹிந்த் பின்த் உத்பாதானே?”
“ஆம்!” அதற்குமேல் மறைக்க முடியாது என்றாகிவிட்டது. மன்னிப்பு, பாதுகாப்பு என்பதெல்லாம் இனி எட்டாக்கனி. தீர்ந்தது விஷயம் என்று நினைத்தார் ஹிந்த்.
ஆனால் கிடைத்தது. வரலாற்றில் அழுத்தமான, கோரமான, வெறித்தனமான, அருவருப்பான நிகழ்வை உஹதுக் களத்தில் நிகழ்த்தியிருந்த அவருக்கும் அன்று மன்னிப்பு வழங்கப்பட்டது.
இதனிடையே மக்காவை முஸ்லிம்கள் வெற்றி கொள்கிறார்கள், உள்ளே நுழையப் போகிறார்கள் என்பதை அறிய வந்ததுமே தாயிஃப் நகருக்குத் தப்பிச் சென்றிருந்தார் ஒருவர். அங்குச் சென்றும் அவருக்கு பெரிதாய் நிம்மதி எதுவும் ஏற்பட்டு விடவில்லை. மிகவும் குழப்பமான மனோநிலை. உலகமே சுருங்கிவிட்டதைப் போலிருந்தது அவருக்கு.
அப்பொழுது யாரோ ஒருவர் அவரிடம் கூறினார், "அல்லாஹ்வின்மேல் ஆணையாகச் சொல்கிறேன். இஸ்லாத்தில் இணையும் எவரையும் முஹம்மது கொல்வதில்லை"
"அதற்குமுன் அவர் என்ன கொடுமை செய்திருந்தாலுமா?"
"ஆமாம். மன்னித்துவிடுகிறார் அவர்; மதீனாவுக்குச் சென்று மன்னிப்புக் கேளுங்கள்"
நிதானமாய் யோசித்த அவர் உடனே புறப்பட்டு விட்டார். மதீனா வந்தடைந்த அவர் மக்களிடம் விசாரித்தார், "நான் முஹம்மது நபியைச் சந்திக்க வேண்டும்"
மஸ்ஜிதுந் நபவீக்கு அவர்கள் வழி காண்பித்தனர். பள்ளிவாசலுக்கு வந்த அவர், அங்கு அமர்ந்திருந்த அல்லாஹ்வின் தூதரின் எதிரில் அமைதியாக பவ்யமுடன் சென்று நின்று கொண்டார்.
"வணக்கத்திற்குரியவன் அல்லாஹ் அன்றி வேறில்லை. முஹம்மது அவனுடைய தூதர் என்று நான் சாட்சி பகர்கிறேன்."
தன்னிடம் யாரோ ஷஹாதா அளிப்பது செவியுற்று தலையுயர்த்திப் பார்த்தார்கள் நபியவர்கள். யாரென்று அடையாளம் தெரிந்தது. உடனே தலையைத் திருப்பிக் கொண்டவர்கள், "வஹ்ஷிதானே நீ?"
"ஆம், அல்லாஹ்வின் தூதரே"
"அமரவும். அன்று நடந்ததை எனக்கு விவரி."
அமர்ந்து, நடந்த அனைத்தையும் விவரித்தார் வஹ்ஷி.
"மாபெரும் வேதனையை உருவாக்கிக் கொண்டாய் வஹ்ஷி! கைச்சேதம்! உனது முகத்தை என் எதிரே காண்பிக்க வேண்டாம்"
உஹதுக் களத்தின் அழுத்தமான கோர நிகழ்வு என்று மேலே சொன்னோமே அதை நிகழ்த்திய முக்கியப்புள்ளி இவர். ஆயினும், அவருக்கும் மன்னிப்பு வழங்கினார்கள் மாமனிதர் நபிகள் நாயகம் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்.
oOo
நபியவர்களின் அன்னை ஆமினாவுக்குச் சகோதரி ஒருவர் இருந்தார் – ஹாலா பின்த் வஹ்ப். தம் மகன் அப்துல்லாஹ்வுக்கு ஆமினாவை மணமுடித்த நபியவர்களின் பாட்டனார் அப்துல் முத்தலிப், ஹாலாவை மணந்து கொண்டார். ஏறக்குறைய ஒரே காலத்தில் இவ்விருவரின் திருமணங்கள் நடைபெற்றுள்ளன. அப்துல் முத்தலிப் - ஹாலா தம்பதியருக்குப் பிறந்தவர்கள் ஹம்ஸா பின் அப்துல் முத்தலிப், ஸஃபிய்யா பின்த் அப்துல் முத்தலிப் - ரலியல்லாஹு அன்ஹுமா.
அக்காலத்தில், வறிய நிலையிலுள்ள பெண்கள் வாடகைக்கு அல்லது சன்மானத்திற்கு செவிலித் தாய்களாக அமர்த்தப்பட்டு உயர்குடி மக்களின் குழந்தைகளுக்குப் பாலூட்டி வளர்ப்பது வழக்கம். நபியவர்களின் பெரியப்பன் அபூலஹபிடம் துயைபா என்றொரு அடிமைப் பெண் இருந்தார். அவர் நபியவர்களுக்கும் சம வயதுள்ள ஹம்ஸாவுக்கும் பாலூட்டியவருள் ஒருவர். பின்னர் ஹலீமா அஸ்ஸாதிய்யா என்பவரும் இவ்விருவருக்கும் பாலூட்டும் தாயாக இருந்திருக்கிறார். இவ்விதமாக ஒன்றாக உண்டு, விளையாடி வளர்ந்து வந்த இருவருக்கும் மத்தியில் இரத்த பந்தம், அன்பு, பாசம், அதிகப்படியாய் பால்குடி சகோதர உறவு என்று மிக அழுத்தமான பிணைப்பு ஏற்பட்டுப் போயிருந்தது.
ஆனால் வளர்ந்து பருவ வயதை அடைந்து திருமணம், பிள்ளைகள் என்றானபின் அப்துல்லாஹ்வின் மகனார் முஹம்மது ஆன்மிகத் தேடலில் மூழ்கி ஹிரா குகை, தனிமை என்று வழக்கப்படுத்திக் கொள்ள, ஹம்ஸாவின் பாதை வேறாக இருந்தது. வேட்டைப் பிரியராக மாறியிருந்தார் அவர். பாலைவனத்திற்கு வேட்டைக்குச் செல்வது, மிருகங்கள், பறவைகள் என்று வேட்டையாடிவிட்டு மக்காவுக்குத் திரும்புவது, குடும்பத்துடன் ஓய்வு, மீண்டும் வேட்டை - ‘உல்லாச உலகம் உனக்கே சொந்தம்’ என்று கவலையின்றி தமது வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார் ஹம்ஸா.
ஹம்ஸாவின் மனைவி ஸல்மா. ஸல்மாவுக்கு மைமூனா, உம்மு ஃபதல் லுபாபா அல்-குப்ரா, அஸ்மா பின்த் உமைஸ் எனும் மூன்று சகோதரிகள். இந்தச் சகோதரிகள் நால்வரும் நபியவர்களின் குடும்பத்துடன் மண உறவின் மூலம் ஐக்கியமாகி இருந்தனர். உம்மு ஃபதல் நபியவர்களின் சிறிய தந்தை அப்பாஸைத் திருமணம் புரிந்திருந்தார். பிற்காலத்தில் மைமூனா நபியவர்களுக்கு மனைவியாக அமைந்தார். அஸ்மா பின்த் உமைஸ், ஜஅஃபர் பின் அபீதாலிபை மணந்திருந்தார். ஹம்ஸா-ஸல்மா தம்பதியருக்கு உமாரா என்றொரு மகள்.
ஒருநாள் முஹம்மது அவர்களுக்கு நபித்துவம் அருளப்பட்டது. மக்காவில் இஸ்லாமிய மீளெழுச்சி ஏற்பட்டு, சிலர் இஸ்லாத்தை ஏற்று, பலர் நிராகரித்து, ரகளை, சண்டை, சச்சரவு, முஸ்லிம்களுக்கு அடி, உதை, மிதி என்று ஊர் அல்லோலகல்லோப்பட ஆரம்பித்தது. மக்காவில் புதிய வரலாறு தொடங்கியது. அப்பொழுது ஹம்ஸாவுக்கு இதில் பெரிதாய் ஏதும் ஈடுபாடோ வெறுப்போ ஏற்படவில்லை. ‘அண்ணன் மகன் ஏதேதோ சொல்கிறார். இந்த குரைஷிகளும் ஆத்திரத்தில் ஏதேதோ செய்கிறார்கள். எல்லாம் பங்காளிச் சண்டை. ஒருநாள் சரியாகிவிடும். நாம் நம் வேட்டையைக் கவனிப்போம்’ என்றுதான் ஹம்ஸாவின் வாழ்க்கை தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. கஅபா அருகிலோ பிற இடங்களிலோ குரைஷிப் பெருசுகள், ‘உன் அண்ணன் மகன் செய்வதைப் பார்த்தியா’ என்று ஆரம்பித்து ஏதேனும் பழித்தோ, இழித்தோ சொன்னாலும் சிரித்துவிட்டு காதில் வாங்கியது பாதி, காற்றில் கரைந்தது மீதி என்று சென்றுவிடுவார்.
பல இன்னல்கள், இடையூறுகள், அராஜகங்கள் அனைத்தையும் தாண்டி, அலுக்காமல் சளைக்காமல் தொடர்ந்து கொண்டிருந்த நபியவர்களின் இஸ்லாமியப் பிரச்சாரம் குரைஷித் தலைவர்களுக்கு பெரும் வேதனையாகவே மாறிவிட்டிருந்தது. ஹாஷிம் குலமும், அபூதாலிபும் நபியவர்களுக்கு அளித்துவந்த அபயத்தால், நபியவர்களுக்கு எதிராக ஏதும் செய்ய இயலாத நிலையில் தவித்துக்கொண்டிருந்தார்கள் அவர்கள். தகுந்த சந்தர்ப்பம் ஏதும் அமையாதா என்று அவர்கள் காத்திருந்தார்கள். ஒருநாள் அப்படியான ஒரு வாய்ப்பு வந்து அமைந்தது துஷ்டன் அபூஜஹலுக்கு.
கஅபாவுக்கு அண்மையில் உள்ள ஸபா குன்று அருகே நபியவர்கள் தனியாக இருப்பதை அபூஜஹ்லு கண்டான். அருகில் யாரும் இல்லை. ‘இதற்குத்தானே காத்திருந்தாய் அம்ரு’ என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டு, நபியவர்களை நெருங்கி அவர்களையும், இஸ்லாத்தையும், நபியவர்களின் பிரச்சாரத்தையும் கன்னாபின்னாவென்று ஏக வசனத்தில் திட்டித்தீர்க்க ஆரம்பித்தான். வகை தொகையில்லாத ஏசல். அதையெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டு ஆத்திரப்படாமல் அமைதியாக நின்றிருந்தார்கள் நபியவர்கள். ‘இப்படியெல்லாம் ஏசினால், திட்டினால்கூட அடங்கமாட்டார் இந்த முஹம்மது’ என்று நினைத்தவன் நபியவர்கள்மீது ‘கை வைத்தான்’. கல் ஒன்றை எடுத்து நபியவர்களின் தலைமீது தாக்க பெருமானார் முகத்தில் உதிரம் வழிந்தது.
அனாவசியமாய் ஏற்படும் அவமானம் ஒரு சாதாரண மனிதருக்கே சகிக்க இயலாத ஆத்திரத்தைத் தரும். அதையும் மீறித் தாக்குதலுக்கும் உட்பட்டு ரத்தக் காயமும் ஏற்பட்டால்? அனைத்தையும் அல்லாஹ்வுக்காகப் பொறுத்துக்கொண்டு, ஒரு வார்த்தை திருப்பிப் பேசாமல், எல்லை தாண்டிய பொறுமையை வெளிப்படுத்தி நின்றிருந்தார்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் முஹம்மது நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம். ஆத்திரம் தீரக் கத்தி ஓய்ந்தவன், இது போதும் இப்போதைக்கு என்று கஅபாவின் அருகே அமர்ந்திருக்கும் தன் நண்பர் குழுவிடம், ‘ஒன்றும் தெரியாதவன்போல்’ சென்று அமர்ந்துகொண்டான் அபூஜஹ்லு. இந்த அக்கிரமம் அனைத்தையும் ஒரு ஜோடிக் கண்கள் தூரத்தில் இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.
சில நாள் கழித்துத் தம் வேட்டைப் பயணம் முடித்து மக்கா திரும்பினார் ஹம்ஸா. அவரிடம் ஒரு வழக்கம் இருந்தது. வேட்டை முடிந்து மக்கா நகரினுள் நுழைந்ததும் முதற் காரியமாய் நேரே கஅபா சென்று அதைச் சுற்றிவந்து ‘தவாஃப்’ செய்வார். பிறகு அங்கு அருகில் அமர்ந்திருக்கும் குரைஷிக் குழுக்களிடம் முகமன் கூறி நலம் விசாரித்துக் கொள்வார். வேட்டையில் நிகழ்ந்த வீரதீர செயல்களைப் பரிமாறிக் கொள்வார். பெரிய இடத்துப் பிள்ளையான அவரைக் குரைஷிகளுக்கும் மிகவும் பிடிக்கும். நன்றாக சிரித்துப் பேசிக் கொள்வார்கள். இம்முறை நகருக்குள் வந்துகொண்டிருந்த அவரை ஒரு பெண் இடைமறித்தார்.
ஒரு வீட்டின் பணிப்பெண் அவர். நபியவர்களுக்கு அபூஜஹ்லு புரிந்த அட்டூழியம் முழுவதையும் அன்று சன்னலின் வழியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர் அவர். தன்னால் தடுக்க இயலாமற்போன கொடுமையை என்னவாவது செய்து நிவர்த்திக்க வேண்டுமே என்று காத்திருந்தவர் ஹம்ஸாவிடம் அனைத்தையும் கொட்டித் தீர்த்தார்; கண்ணால் கண்டதைச் சாட்சி பகர்ந்தார்.
அவ்வளவுதான். பிறந்தது தீப்பொறி!
வேட்டைப் பிரியரான ஹம்ஸாவுக்கு கம்பீரமான தோற்றம். அகம், புறம், புஜம் என்று அனைத்தும் வீரம் நிறைந்த உடல்வாகு. சட்டெனப் பொங்கியெழும் கோபமும் உண்டு. அத்தகையவர் தம் அண்ணன் மகனுக்கு, அன்பும் பாசமும் மிகைத்திருந்த மிகவும் நெருக்கமான தம் குல உத்தமர் முஹம்மதுக்கு இத்தகையதொரு அவலம் நேர்ந்தது என்பதை அறிந்ததும் மக்கா வெயிலை மீறிய உஷ்ணம் அவர் உடலைத் தாக்கியது. விறுவிறுவென்று கஅபாவை நோக்கிச் சென்றார். அங்கு அபூஜஹ்லு தன் ‘ஜமா’வுடன் அமர்ந்திருந்தான். நேரே அவனை நோக்கிச் சென்றவர், ஆத்திரம் அனைத்தையும் திரட்டி தம் கையில் இருந்த அம்பால் அவன் தலையில் ஒரே போடு. அவனது முன்நெற்றியில் பெரும்கோடு ஏற்பட்டு இரத்தம் வழிந்தது. மக்களின் பேச்சரவம் நின்றுபோய் அனைவரும் திடுக்கிட்டுப் போய்ப் பார்த்தார்கள்.
சுதாரித்துக்கொண்ட அபூஜஹ்லின் சகாக்கள் விரைந்து எழுந்திருக்க, அவன் தடுத்தான். “அபூஉமாராவை ஒன்றும் செய்யாதீர்கள். நான்தான் அவருடைய அண்ணன் மகனைக் கேவலமாய்ப் பேசினேன்; தாக்கினேன்.”
“அவர் அறிவித்த மார்க்கத்தை நான் பின்பற்றுபவனாய் இருக்க நீ அவரை ஏசுவாயா? அவர் சொல்வதையே நானும் சொல்கிறேன். உன்னால் முடிந்ததைச் செய்துகொள்.”
அபூஜஹ்லின் தீவினை அவனை மட்டுமின்றி குரைஷிகளையே திருப்பிச் சுட்டது. ஹம்ஸா முஸ்லிமாகிவிட்டாரா? வந்தார், அடித்தார், போனார் என்றில்லாமல் இதென்ன புதுக் குழப்பம்? அவர் அடித்த அடியைவிட இது அனைவருக்கும் அதிகமாய் வலித்தது. அன்றுவரை, அந்த நொடிவரை ஹம்ஸாவின் மனத்தில் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் அறவே இல்லை. அபூஜஹ்லை அடித்துவிட்டு, ஓர் ஆத்திரத்தில்தான் அதைச் சொன்னாரே தவிர, அவரும் சரி, அவரைத் திருப்பித் தாக்காமல் தம் சகாக்களைத் தடுத்த அபூஜஹ்லும் சரி, அன்று அந்த இருவரின் நோக்கம் முழுவதும் குல அக்கறையைச் சார்ந்து மட்டுமே வெளிப்பட்டவை. குரைஷிகளின் இஸ்லாமிய எதிர்ப்பு, தன்னுடைய தனிப்பட்டச் செயலால், குலப் போராக மாறித் திசை திரும்பிவிடாமல் இருக்க வேண்டுமே என்ற கவலை அபூஜஹ்லுக்கு. ஹம்ஸாவுக்கோ, தம் அண்ணன் மகனை, ஹாஷிம் குலத்தவரைத் தாக்கியவரைத் திருப்பித் தாக்கி பழிதீர்ப்பது மட்டுமே நோக்கம். ஆனால் நிகழ்வின் முடிவோ வேறு.
வீட்டிற்கு வந்து கை, கால் கழுவி ஆசுவாசமடைந்ததும் ஆத்திரத்தில், அவசரத்தில் தாம் உச்சரித்துவிட்டதை நினைத்துப் பார்த்தார் ஹம்ஸா. நிதானமடைந்து சமநிலைக்கு வந்திருந்த மனம் நிறைய யோசித்தது. ‘முஹம்மது என்னதான் சொல்கிறார்? எதற்காக இப்படிக் கச்சைக்கட்டி இவர்கள் எதிர்க்கிறார்கள்? யார் பக்கம் உண்மை?’ அம்பு, வில் அனைத்தையும் எடுத்து ஓரமாக வைத்துவிட்டு நபியவர்களைச் சென்று சந்தித்தார் ஹம்ஸா. ‘என்னதான் உங்கள் செய்தி? விபரமாகச் சொல்லுங்கள்.’ கேட்கக் கேட்க மனம் உண்மை உணர்ந்தது. தெளிவு பிறந்தது. இவ்விஷயத்தில் ‘ஆத்திரத்தில் புத்தி மட்டுப்படவில்லை’; உச்சரித்தது எதுவும் தவறாகிவிடவில்லை. ஆனால் இத்தனை ஆண்டுகள் அருகிலேயே இருந்த இந்த உண்மையை, முழுக்க அறியாமல் போனதுதான் கைச்சேதம் என்று புலப்பட்டது. உளச்சுத்தியுடன் ஏகத்துவ சத்தியத்தை உரத்து உரைத்து எழுந்து நின்றார் ஹம்ஸா. ரலியல்லாஹு அன்ஹு.
செய்தி தெரியவந்ததும் உண்மையிலேயே அதிர்ந்து போனார்கள் அபூஜஹ்லும் குழுவினரும். ‘அன்று முஹம்மதுமீது கைவைத்திருக்கக் கூடாதோ’ என்று தன் தாடி முடியை பிய்த்துக்கொண்டான் அவன். ஹம்ஸாவும் பின்னர் உமரும் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்டதும் முஸ்லிம்களுக்குப் பெரும் பலம் கிடைத்ததைப் போலாகிவிட்டது. ஏனெனில் இருவரின் வீரமும் தீரமும் மக்கத்து மக்கள் நன்கு அறிந்திருந்தவை. இன்னும் சொல்லப்போனால் அவர்களுக்கு அந்த இருவர் மீதும் மதிப்பும், மரியாதையும் மட்டுமில்லாது மறைமுகமான பயமும்கூட இருந்து வந்தது. எனவே இந்த இருவரும் இஸ்லாத்திற்குள் நுழைந்தது இஸ்லாமிய வரலாற்றின் மக்கா அத்தியாயங்களில் முக்கியமான திருப்புமுனை நிகழ்வுகளாக அமைந்து, வலுவான இரு உயரிய தூண்கள் இஸ்லாமியப் பிரச்சாரத்தைத் தூக்கித் தாங்க ஆரம்பித்தன. அராஜக அடக்குமுறையில் நசுங்கிக் கிடந்த அவல முஸ்லிம்கள் இண்டு இடுக்கிலிருந்து ஓரளவு சுதாரித்துக் கொண்டு எழுந்தனர். ஒளிந்து மறைவாய் நடைபெற்ற பிரச்சாரம் பகிரங்கமானது.
காலம் மாறியது. காட்சிகள் மாறின. இறுதியில் முஸ்லிம்கள் மதீனாவுக்குப் புலம் பெயர்ந்தனர்.
oOo
பணம் கெட்ட ஆட்டம் போட வைக்கும். கெட்டவர்களிடம் பொருளாதார வலிமை என்பதோ அவர்களது அயோக்கியத்தனத்திற்கு மேலும் வலு சேர்க்கும். ஆகவே அதை மட்டுப்படுத்தினால்தான் அவர்களது புத்திக்கு எட்டும் என்று நபியவர்களின் கவனம் குரைஷிகளின் பொருளாதார வலிமையைத் தகர்ப்பதில் அமைந்தது. ஹிஜ்ரி முதலாம் ஆண்டு, ரமளான் மாதம். ஷாமிலிருந்து மக்காவை நோக்கிக் குரைஷிகளின் வணிகக் குழு திரும்பிக் கொணடிருந்தது. ஏறக்குறைய முந்நூறு பேர், அதற்குத் தலைமை அபூஜஹ்லு. அவர்களை வழிமறிக்க 30 முஹாஜிர்களை நியமித்து அந்தப் படை பிரிவுக்குத் தலைவராய் ஹம்ஸா நியமிக்கப்பட்டார். ஸய்ஃபுல் பஹர் என்ற இடத்தில் இரு படைகளும் ஒருவரை எதிர்த்து ஒருவர் அணிவகுத்து நின்றனர். ஆனால் அபூஜஹ்லின் ஆயுள் மிச்சமிருந்தது. இரு தரப்புக்கும் உகந்தவரான மஜ்தி இப்னு அம்ரு அல்ஜுஹனி என்பவர் அங்கு இருந்தார். அவர் இடையில் புகுந்து சமாதானம் பேச, முதல் ஆயுத மோதல் தடுக்கப்பட்டது.
அதற்கு அடுத்த ஆண்டு நபியவர்கள் தாமே தலைமையேற்று 70 முஹாஜிர்களுடன் குரைஷிகளின் கூட்டம் ஒன்றை இடைமறிக்கச் சென்றார்கள். இப்போரிலும் ஹம்ஸா ரலியல்லாஹு அன்ஹு பங்கேற்றிருந்தார். படை அணிக்கு வெள்ளைக் கொடி நிர்ணயிக்கப்பட்டு அதை ஏந்தும் பொறுப்பு ஹம்ஸாவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. இந்தப் படையெடுப்பிலும் போர் நிகழவில்லை. இவ்வாறான சிறுசிறு வழிமறிப்புகளைத் தொடர்ந்து அமைந்ததுதான் பத்ருப் போர். இதன் காரணம், இரு தரப்பு ஏற்பாடுகள், நிகழ்வுகள் ஆகியனவற்றை முந்தைய அத்தியாயங்களில் ஆங்காங்கே பார்த்துவிட்டதால் இங்கு நேரே களத்திற்குச் சென்றுவிடுவோம்.
முஸ்லிம்கள் முக்கியமான இடத்தில் முகாமிட்டிருந்தார்கள். அல் ஹுபப் இப்னு முன்திர் ரலியல்லாஹு அன்ஹு ஆலோசனை வழங்கியிருந்தார். “அல்லாஹ்வின் தூதரே! குரைஷிகளுக்கு அருகிலுள்ள நீர்நிலைக்குச் சென்று தங்குவோம். ஒரு தடாகத்தை ஏற்படுத்தி நீரால் நிரப்பிவிட்டு, மற்ற அனைத்து நீர்நிலைகளையும் அழித்துவிடுவோம். நாளை போர் நிகழும்போது நமக்குத் தண்ணீர் இருக்கும். அவர்களுக்குத் தண்ணீர் தட்டுப்பாட்டை ஏற்படுத்திவிடலாம்.”
“நிச்சயமாக இது மிக நல்ல யோசனை” என்று அதை ஏற்றுக்கொண்டார்கள் நபியவர்கள். திட்டம் செயல்படுத்தப்பட்டது.
மறுநாள் -
இருதரப்பும் தயாராய் நின்றுகொண்டிருந்தனர். குரைஷிகளின் தரப்பிலிருந்து அல்-அஸ்வத் இப்னு அப்துல் அஸத் அல்-மக்ஸுமி என்பவன் முதலில் நகர்ந்தான். இவ்வளவு பெரிய படையைத் திரட்டி நாம் நிற்கிறோம். சேர்ந்து அழுத்தினால் நசுங்கக்கூடிய அளவில் நின்றுகொண்டு நீர்த் தடாகத்தையும் கைப்பற்றியிருக்கிறார்களே இந்த முஸ்லிம்கள் என்று நினைத்தவன், “நான் சென்று அந்தத் தடாகத்தில் நீர் அருந்துவேன். குறைந்தபட்சம் அதை உடைத்து எறிவேன். இல்லையா அங்கேயே செத்து மடிவேன். இது அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியம்” என்று உரத்துக் கத்திவிட்டு விடுவிடுவென்று தடாகத்தை நெருங்கினான்.
எதிர்கொண்டு விரைந்து வந்தார் ஹம்ஸா. தமது வாளால் அவனது பாதத்தை நோக்கி வேகமாக ஒரு வீச்சு. கெண்டைக்காலில் இருந்து அப்பகுதி பிய்த்துக்கொண்டு சென்றது. நீராய் ரத்தம் பீறிட்டுப்பாய, பொதேர் என்று விழுந்தான் அல்-அஸ்வத். அப்படியும் விடாமல் தடாகத்தை நோக்கித் தவழ்ந்தான். சத்தியம் செய்திருக்கிறானே! பிடிவாதம்! தடாகத்தை நெருங்கவிட்டு அங்கேயே அவன் கதையை முடித்தார் ஹம்ஸா ரலியல்லாஹு அன்ஹு.
பார்த்துக்கொண்டிருந்த குரைஷிகளுக்கு அதிர்ச்சி, கோபம். அடுத்து அவர்கள் தரப்பிலிருந்து அறைகூவல் எழுந்தது - ஒத்தைக்கு ஒத்தை சண்டைக்கான அறைகூவல். குரைஷிகளின் முக்கியப்புள்ளி உத்பா இப்னு ரபீஆ, தன் சகோதரன் ஷைபா, மகன் வலீத் ஆகியோருடன் முன்னால் வந்து நின்று முஸ்லிம்களிடம் அறைகூவல் விடுத்தான்.
“உங்களில் யார் வருகிறீர்கள்?””
ஒத்தைக்கு ஒத்தை சண்டையில் இறங்கினால் ஒன்று சாகடி; அல்லது செத்துமடி’. இரண்டில் ஒன்றுதான். எனவே அதற்குச் சண்டைக் கலையும் துணிவும் சரிசமம் தேவை. அந்த அழைப்பை ஏற்றுச் சண்டையிட ‘திடுதிடு’வென்று ஓடி வந்து நின்றார்கள் மதீனாவைச் சேர்ந்த மூன்று இளைஞர்கள் -முஆத், முஅவ்வித், அவ்ஃப். அவர்களை ஏறிட்டுப் பார்த்தான் ஷைபா இப்னு ரபீஆ. மூவருமே மதீனாவாசிகள் என்பதை அறிந்துகொண்டவன், கத்தினான்.
“இதோ பார்! நாங்கள் உங்களிடம் சண்டையிட வரவில்லை. எங்களுக்கு எங்களின் மக்கள் வேண்டும்”
குரைஷிகளின் ஆத்திரமெல்லாம் மக்காவிலிருந்து மதீனாவுக்குப் புலம்பெயர்ந்துவிட்ட தங்கள் இன-சொந்த பந்தங்களின் மீது இருந்தது. இன்றுடன் அவர்களை நசுக்கி அழித்துவிட வேண்டும் என்று துடித்துக்கொண்டிருந்தனர்.
‘உங்களுக்கு அந்த இளைஞர்களே போதும். ஆனால் நாங்கள்தானே வேண்டும். இதோ...’ என்பதுபோல் முன்னால் வந்து நின்றார்கள் - ஹம்ஸா, அலீ, உபைதுல்லாஹ் இப்னுல் ஹாரித், ரலியல்லாஹு அன்ஹும். மூண்டது கடுமையான சண்டை. ‘திடும் திடுமென’ அவர்கள் மோதிக்கொள்ள சுற்றிலும் புழுதி மயம். முடிவில், ஹம்ஸா ஷைபாவைக் கொல்ல, அலீ வலீதைக் கொன்றார். உபைதுல்லாஹ்வுக்கும் உத்பாவுக்கும் இடையில் மட்டும் சண்டை இழுத்துக் கொண்டிருந்தது. அலீயும் ஹம்ஸாவும் உத்பாவைக் கொன்று அதை முடித்து வைத்தனர். இந்தச் சண்டையில் உபைதுல்லாஹ்வின் கால் வெட்டுண்டு, பின்னர் நன்கு நாட்களுக்குப் பிறகு இறந்துபோனார் அவர்.
ஒத்தைக்கு ஒத்தை முடிந்ததும் தொடங்கியது முழு அளவிலான போர். ஆயிரக்கணக்கான எதிரிகளை முந்நூற்று சொச்சம் முஸ்லிம்களின் படை படு ஆவேசமாய்த் தாக்கியது; எதிர்கொண்டது. ஒவ்வொருவரின் செயலும் வீரமும் தனிச் சிறப்பென்றாலும் ஹம்ஸாவின் வீரம் அன்று அசாத்தியமாய் அமைந்து போன ஒன்று. அல்லாஹ்வின் எதிரிகளைச் சரசரவென வெட்டிச் சாய்த்து, களத்தில் ஏக அதகளம். தமக்கான சிறப்பு அடையாளமாய், நெருப்புக்கோழியின் இறகு ஒன்றை அவர் செருகியிருந்தார். அது அரேபிய மாவீரர்கள் தங்களது வலிமையைப் பறைசாற்றும் அடையாளம். போர் நடைபெறும்போது அவருக்கு இணையான மற்றொரு வீரன் அந்த அடையாளத்தைக் கொண்டு அவர்களை எதிர்கொள்வது வழக்கம்.
அன்று நடைபெற்று முடிந்த பத்ருப் போர் மிக நீண்ட அத்தியாயம். இறுதியில் குரைஷிகளுக்குப் படுதோல்வியும் முஸ்லிம்களுக்கு வரலாற்றுப் புகழ் மிக்க வெற்றியையும் அளித்து முடிவுக்கு வந்தது அந்தப் போர். கைதியாகப் பிடிபட்டவர்கள் எழுபது பேர். அதில் உமைய்யா இப்னு ஃகலஃப் ஒருவன். அவன் அப்துர் ரஹ்மான் இப்னு அவ்ஃப் ரலியல்லாஹு அன்ஹுவிடம் கேட்டான், “நெருப்புக் கோழியின் இறகுடன் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தாரே ஒருவர். அவர் யார்?”
“அவர்தான் ஹம்ஸா இப்னுல் முத்தலிப். நபியவர்களின் சிறிய தந்தை.”
“ஓஹ்! அவர் இந்தப் போரில் எங்களுக்கு ஏற்படுத்திய இழப்பு ஏராளம்.”
மிக உண்மையான பேச்சு அது. களத்தில் அன்று ஹம்ஸா நிகழ்த்திக் காட்டிய வீரம் ஓர் அற்புதம். மற்ற குரைஷிகளுக்கும் அது புரிந்திருந்தது. குறிப்பாய் இருவருக்கு அது ஹம்ஸாவின் மேல் தீராத வன்மமாய் உருவெடுத்தது, வலுப்பெற்றது.
oOo
பத்ருப் போருக்குக் காரணமாய் அமைந்த அபூஸுஃப்யானின் மனைவி ஹிந்த் பின்த் உத்பா. ஒத்தைக்கு ஒத்தை சண்டைக்கு அழைத்த உத்பாவின் மகள் இவர். தன் தந்தை, சகோதரன், சிற்றப்பன், மகன் என்று பல உறவுகளை அந்தப் போரில் இழந்து ஆத்திரத்தின் உச்சத்தில் இருந்தார் ஹிந்த். சொல்லி மாளாத சோகம், துக்கம், என்று ஹிந்தின் உள்ளும் புறமும் வெறியில் துடித்துக்கொண்டிருந்தன. கிள்ளுக் கீரைகள் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்த முஸ்லிம்கள் இந்த அளவிற்கான இழப்பை அளிப்பார்கள் என்பதை அவரோ, குரைஷியரோ சற்றுமே எதிர்பார்க்கவில்லை. போரில் ஏற்பட்ட இழப்பிற்கு ஏனையப் பெண்களெல்லாம் முடியை மழித்துக் கொண்டு, அடித்து, அரற்றி ஒப்பாரி வைத்து மாய, ஹிந்த் மட்டும் அழவே இல்லையே! அதைக் கண்டு மற்றப் பெண்கள் ஆச்சரியத்துடன் கேட்கவும் செய்தார்கள், "உன் தந்தை, சகோதரன், தந்தையின் சகோதரன் என்றெல்லாம் கொல்லப்பட்டும் உனக்கு அழத் தோன்றவில்லையா ஹிந்த்?"
"சத்தியமாக அழ மாட்டேன். நான் அழுதேன் என்ற செய்தி மட்டும் அந்த முஹம்மதுக்கு எட்டினால் அவரும் அவருடைய தோழர்களும் பனூ கஸ்ரஜ் பெண்களும் ஆனந்தமடைவார்கள். அந்த வாய்ப்பை அவர்களுக்குத் தரமாட்டேன். அவர்களைப் பழிவாங்கும்வரை அழ மாட்டேன். வெறும் அழுதுத் தீர்ப்பது மட்டும் என் சோகத்தை அழிக்கவல்லது என்றால் அழுதிருப்பேன். என் இரத்த சொந்தங்களைக் கொன்றவர்கள் கொல்லப்படும் காட்சியை நான் என் கண்களால் காணவேண்டும். அப்பொழுதுதான் என் ஆத்திரமும் வேதனையும் தீரும். அதுவரையில் எனக்கு எண்ணெயும் நறுமணமும் அலங்காரமும் வேண்டாம்"
வெறும் ஒப்புக்கான சத்தியம் போன்று இல்லாமல் அதை அப்படியே பின்பற்றினார் ஹிந்த். பின்னர் உஹதுப் போர் நடைபெறும்வரை தன் கணவனுடன் அவர் தாம்பத்தியத்திலும் ஈடுபடவில்லை. கிடைக்கும் ஒவ்வொரு தருணத்தையும் மக்கத்துக் குரைஷிகளை அடுத்தப் போருக்குத் தூண்டிவிடுவதிலும் அவர்களுக்கு வெறியூட்டுவதிலுமாக ஹிந்தினுடைய பொழுது கழிந்து கொண்டிருந்தது.
மக்காவில் மற்றொரு வீடு. அங்கு ‘தேமே’ என்று தன் வேலையைப் பார்த்துக்கொண்டு கிடந்தார் அடிமை ஒருவர். அபிஸீனிய நாட்டைச் சேர்ந்த அபூதஸ்மா எனும் அடிமை அவர். இயற்பெயர் வஹ்ஷி பின் ஹர்பு http://www.satyamargam.com/1542. அக்கால அரேபியாவில் அடிமைகள் என்பவர்கள் குறிப்பிட்ட தரப்பு மக்கள் என்றில்லாமல், பல நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள். மொழி, இனம், குலத்தால் வேறுபட்ட மக்கள். போரில், கலவரத்தில், கொள்ளையில் என்று ஏதேனும் ஓர் அசந்தர்ப்பமான நிகழ்வில் மாட்டி அடிமையாகியிருப்பார்கள். அத்துடன் அவர்களது சுதந்திரம் பறிபோயிருக்கும். காலா காலத்திற்கும் அடிமை என்று அவர்களது வாழ்க்கை மாறியிருக்கும். யாரேனும் அந்த அடிமையின் முதலாளிக்குப் பணம் கொடுத்து அந்த அடிமைக்கு விடுதலை பெற்றுத்தர வேண்டும். இல்லையா நல்ல நாள், பெருநாள் என்று எஜமானனாய்ப் பார்த்து, "அடிமையே இன்றிலிருந்து உனக்கு விடுதலை" என்று சொல்ல வேண்டும். அப்பொழுதுதான் விடுதலை.
தன் வேலையுண்டு தானுண்டு என்று கிடந்த வஹ்ஷிக்கு மக்காவில் இஸ்லாமிய மீளெழுச்சி பெற்றது, ஏகத்துவச் செய்தி, தம்மைப் போன்ற அடிமைகள் சிலர் அதை ஏற்றுக்கொண்டு படும் சித்திரவதை, அரசியல் மாற்றங்கள், முஸ்லிம்களின் புலப்பெயர்வு, பத்ருப் போர், குரைஷிகளின் தோல்வி என்று எதுவும் பெரிய மாற்றத்தை நிகழ்த்தவில்லை. கடமையே கண்ணாய் தன் எசமானருக்கு விசுவாசமாய்க் கழிந்துகொண்டிருந்தது அவரது பொழுது. ஒட்டகமாய் உழைத்து ஓடாய்த் தேய்ந்துகொண்டிருந்த வஹ்ஷியிடம் ஓர் அபாரத் திறமை இருந்தது. ஆப்பிரிக்கர்களுக்கே உரித்தான திறமை அது. ஓர் இலக்கை நோக்கி தனது ஈட்டியை எறிந்தால் எறிந்ததுதான். குறி தப்பவே தப்பாது. இதைச் சரியாக அறிந்து வைத்திருந்தார் அவரது எசமானர் ஜுபைர் இப்னு முத்இம்.
இவர் குரைஷிக் குலத்தைச் சேர்ந்த பனூ நவ்ஃபல் கோத்திரத்தின் ஒரு முக்கியத் தலைவர். இவருடைய தந்தையின் சகோதரர் துஐமா பத்ரு போரில் கலந்துகொள்ளச் சென்றவர் திரும்பி வரவில்லை. கொல்லப்பட்டவர்கள் பட்டியலில் அவரது பெயரும் சேர்ந்துவிட்டது. அவரைக் கொன்றவர் ஹம்ஸா. அந்தச் செய்தி அறிய வந்த நாளிலிருந்து ஜுபைர் இப்னு முத்இமுக்கு ஹம்ஸாவின் மேல் ஆத்திரம், பழி தீர்க்கும் எண்ணம் உருவாகியிருந்தது. தருணம் பார்த்துக் காத்துக் கிடந்தது அவரது மனம்.
இப்படியாகக் குரைஷியர் அனைவருக்கும் பத்ருப் போரில் ஏற்பட்டிருந்த தோல்வியினால் ஆளுக்கொரு காரணம், அல்லது ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட காரணங்கள் என்று இருந்தது அடுத்தப் போருக்கான படையெடுப்பாய் பரிணமித்தது. பெரும் படையாய்த் திரண்டது. பத்ருப் போர் முடிந்த ஓர் ஆண்டு முடிந்திருந்த நிலையில் அந்தப் படை மதீனா நோக்கிக் கிளம்பியது.
அந்த நேரத்தில் வஹ்ஷியைப் பார்த்து ஜுபைர் இப்னு முத்இம் ஒரு கேள்வி கேட்டார்.
"உன்னை நீ அடிமைத் தளையிலிருந்து விடுவித்துக் கொள்ள வேண்டுமா?"
ஆச்சரியமாகப் பார்த்தவர் "நிச்சயமாக. ஆனால் யார் எனக்கு விடுதலை பெற்றுத் தருவார்கள்?"
"நானே உனக்கு விடுதலை அளிக்கிறேன்," என்றார் எசமானர் ஜுபைர்.
"எப்படி?" நம்ப முடியவில்லை வஹ்ஷிக்கு.
"பத்ருப் போரில் என் தந்தையின் சகோதரர் துஐமா இப்னு அதீயைக் கொன்றவர் ஹம்ஸா இப்னு அப்துல் முத்தலிப். நடைபெற உள்ள போரில் நீ மட்டும் அவரைக் கொன்றுவிட்டால், உனக்கு விடுதலை. நீ சுதந்திரக் காற்றை சுவாசிக்கலாம்."
சில்லென்று சிலிர்த்தது. விடுதலை கிடைத்துவிடுமா? நிச்சயமாகவா?
"நீங்கள் உங்களுடைய வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றுவீர்கள் என்பதற்கு யார் உத்தரவாதம் அளிப்பது?" என்று நம்பமுடியாமல் கேட்டார் வஹ்ஷி. பழிவாங்கும் வெறியில் தன் இஷ்டத்திற்கு வாக்குறுதி அளிக்கிறார் எசமானன். வேலை முடிந்த பிறகு, "வா, வந்து இந்த ஒட்டகத்துச் சாணத்தை கூட்டிப் பெருக்கி துப்புரவாக்கு" என்று பின்வாங்கி விட்டால்?
"நீ யாரை விரும்புகிறாயோ அவர்களை எல்லாம் அழைத்துவா. என்னுடைய வாக்குறுதிக்கு நான் அனைவரையும் சாட்சியாக ஆக்கிக்கொள்வேன்" என்று தீவிரமான பதில் வந்தது.
"அப்படியானால், நிச்சயம் நான் உமது கோரிக்கையை நிறைவேற்றுவேன்," என்று பதிலளித்தார் வஹ்ஷி.
இந்த வாக்குறுதி குரைஷிப் படையினரிடம் பரவி பிரபலமடைந்து, எட்ட வேண்டிய காதை எட்டியது. “சபாஷ்! சரியான தேர்வு” என்று மகிழ்ந்த ஹிந்த் பின்த் உத்பா வஹ்ஷியிடம் கூறினார். “வஹ்ஷி! உன்னையும் விடுவித்துக்கொள். எங்களையும் எங்களது பெருந்துயரிலிருந்து விடுவி! எனது தங்கக் காதணிகள், பவளக் கழுத்தணி இவையெல்லாம் உனக்குப் பரிசாகக் கிடைக்கும்.”
பெறுவதற்கு அரிய விடுதலை. கூடவே கொசுறாக பெருமதிப்புள்ள ஆபரணங்கள் இனாம். வேறென்ன வேண்டும்? மகிழ்ந்து போனார் வஹ்ஷி. குறிக்கோளைத் தெளிவாய் வரையறுத்துக் கொண்டார். தனது ஈட்டியை எடுத்துக் கொண்டார். படையுடன் சேர்ந்து கொண்டார். ஆனால் படையின் இறுதியில் வந்துகொண்டிருந்த பெண்கள் பிரிவினருக்கு அருகில் இணைந்து கொண்டார்.
இந்தப் போரில் அவருக்கு எந்தவொரு பிரமாதமான ஈடுபாடும் இல்லை. ஒரே ஓர் இலக்கு. அதை அடைந்தால் தனக்கு விடுதலை. அந்த எண்ணம் மட்டும் அவரது நெஞ்சம், தலை, கை கால் என்று உடல் முழுக்க வியாபித்திருந்தது. எனவே படையினர் மற்றவருடன் கலந்துகொள்வதோ, அந்த ஆரவாரத்தில் பங்கெடுப்பதோ இல்லாமல் அமைதியாய் மதீனாவின் பாதையை நோக்கி அவரது கண்கள் நிலைகுத்தின.
மதீனா நகர்வரை எதிரிகளை நுழையவிட்டுப் போரிடுவதா, அல்லது நகருக்கு வெளியே படை திரட்டிச் சென்று எதிர்கொள்வதா என்று நபியவர்கள் தோழர்களுடன் ஆலோசித்தார்கள். ஹம்ஸா தம் கருத்தைத் தெரிவித்தார். “அல்லாஹ்வின் தூதரே! தங்களுக்கு வேதம் இறக்கி அருள்பவன் மீது ஆணையாக! அவர்களை மதீனாவிற்கு வெளியே வைத்து என்னுடைய வாளால் போரிடும்வரை நான் உணவு உண்ணப் போவதில்லை.” இன்னபிற தோழர்களின் கருத்தும் இதைப்போல் அமைய நபியவர்கள் முடிவெடுத்தார்கள். மதீனாவிற்கு வெளியே அமைந்துள்ள உஹது மலை அடிவாரத்தில் குரைஷிப் படையை எதிர்க்கொண்டது முஸ்லிம்களின் படை.
யுத்தம் துவங்கியது; உக்கிரம் அடைந்தது. எதிரிகள் அணியில் தல்ஹா பின் அபீதல்ஹா கொடி ஒன்றை ஏந்தி ஒட்டகத்தின் மீது அமர்ந்து முஸ்லிம்களுக்கு அறைகூவல் விட்டுக்கொண்டிருந்தான். மகா முரடன். படையின் முரட்டுக் கடா என்ற பட்டப்பெயரும் அவனுக்கு உண்டு. அவன்மீது சிங்கம் போல் பாய்ந்தார் ஸுபைர் இப்னுல் அவ்வாம். வெட்டி எறிந்து அவனைச் சாய்க்க, மாண்டு விழுந்தான் அவன். அதைத் தொடர்ந்து யுத்தம் தீவிரமடைந்து களமெங்கும் ஆயுதங்கள் உரசும் ஒலி, தீப்பொறி.
தல்ஹா இப்னு அபூதல்ஹா கொல்லப்பட்டதும் அவனுடைய சகோதரன் உதுமான் இப்னு அபூதல்ஹா அந்தக் கொடியைப் ஏந்திக் கொண்டு வீராவேசமாய் உரைத்தான். “கொடியை ஏந்தியவனின் ஈட்டி, குருதியினால் நிறம் மாற வேண்டும். இல்லையேல் அது உடைந்து போகவேண்டும்.”
இப்போது அவன்மீது பாய்ந்தார் ஹம்ஸா. அவனது புஜத்தில் படு ஆக்ரோஷமாய் இறங்கியது அவரது வாள். அதில் அவனது கை துண்டாகி விழுந்தது. தவிர தாக்குதலின் வேகம் எப்படி இருந்தது என்றால் அவரது வாள் அவனது தோளிலிருந்து தொப்புள் வரை இறங்கி குடல் சரிந்து வெளியே விழுந்தது. அவனும் இறந்தான். அந்த அளவு வெட்டிச் சாய்க்க அசாத்திய உடல் வலிமையும் உறுதியும் இருக்க வேண்டும். இருந்தது அவருக்கு. களத்தில் சிங்கமாய் ஆடிக்கொண்டிருந்தார் ஹம்ஸா. “அல்லாஹ்வின் சிங்கம் நான். அவனுடைய தூதரின் சிங்கம் நான்” என்று இரண்டு கைகளிலும் வாளை ஏந்திக் கொண்டு வீறுகொண்ட வேங்கையைப்போல் எதிரிப் படையினரின் ஊடே தமது வாளால் வெட்டிக்கொண்டே பறந்தோடிக் கொண்டிருந்தார் அவர். அவரது அந்த அசகாய முன்னேற்றத்தை குரைஷிப் படையினர் தடுக்கமுடியாமல் திணறி வீழ்ந்து கொண்டிருந்தனர். அவரின் அருகே நெருங்கக்கூட இயலாமற் சிதறி ஓடினர். அன்றையப் போரில் அவர் மட்டுமே முப்பது எதிரிகளைக் கொன்றதாய் ஒரு குறிப்பு தெரிவிக்கிறது.
களம் இவ்விதம் அதிர்ந்து கொண்டிருக்க, வஹ்ஷியின் கண்கள் தீவிரமாக ஹம்ஸா ரலியல்லாஹு அன்ஹுவை மட்டும் தேடிக் கொண்டிருந்தன. வேறு எதிலும் நாட்டமில்லை, எதையும் கவனிக்கவில்லை. ஹம்ஸாவை மக்காவில் இருக்கும்போதே பார்த்திருக்கிறார் வஹ்ஷி. கம்பீரத்தின் சின்னம் ஹம்ஸா இப்னு அப்துல் முத்தலிப். தலையில் தலைப்பாகையும் அதில் ஒரு நெருப்புக்கோழியின் இறகும் செருகி இருக்கும். எனவே ஹம்ஸாவை எளிதில் கண்டுகொள்ள முடிந்தது. சந்தனநிற மந்தையில் தனியாய்த் தெரியும் கறுப்பு ஒட்டகத்தைப்போல் அவரை இனங் கண்டுகொண்டதாகப் பின்னர் விவரிப்பார் வஹ்ஷி.
புதர்களுக்கும் பாறைகளுக்கும் இடையில் மறைந்து மறைந்து ஹம்ஸாவைத் தொடர்ந்து நெருங்கிக் கொண்டிருந்தார் வஹ்ஷி. அந்நேரம் குரைஷிப் படையைச் சேர்ந்த சிபா அப்துல் உஸ்ஸா என்பவன் தனது குதிரையுடன் அவரை நெருங்கி, "நான் உனக்குச் சவால் விடுகிறேன் ஹம்ஸா," என்று அவரை "ஒத்தைக்கு ஒத்தை" சண்டைக்கு அறைகூவல் விடுத்தான். இந்த சிபாவை நினைவிருக்கிறதா? கப்பாப் பின் அல்-அரத் வரலாற்றில் நாம் சந்தித்த அதே சிபா இப்னு அப்துல் உஸ்ஸாதான். அவனை நோக்கி முன்னே சென்ற ஹம்ஸா, "வா, பெண்களுக்கு விருத்தசேதனம் செய்பவளின் மகனே, வா வந்து பார்!" என்றார் ஆக்ரோஷமாக! சிபாவின் தாய் உம்மு அன்மார் மக்காவில் அந்தத் தொழில் புரிபவள். அதனால் அவனது அறைகூவலுக்கு பதில் ஏசலாய் அதைச் சொல்லி அவனை அழைத்தார் ஹம்ஸா.
அவனும் ரோஷமாய் ஹம்ஸாவை நோக்கி வேகமாக நெருங்க, தனது வாளால் ஒரே சீவு. தலை இழந்து இரத்த வெள்ளத்தில் மடிந்தான் அவன். சிபாவை வீழ்த்தி ஹம்ஸா நிமிர்ந்த அந்த நேரமும் சூழ்நிலையும் பெரும் வாகாய் அமைந்தது வஹ்ஷிக்கு. தனது ஈட்டியை உயர்த்தி வலமும் இடமும் ஆட்டி ஆட்டி, தனது கைகளில் அதைச் சரியான சமநிலைககுக் கொண்டுவந்தார். குறிபார்த்து எறிந்தார். அது நேராக ஹம்ஸா ரலியல்லாஹு அன்ஹுவின் அடிவயிற்றில் புகுந்து அதன் முறுமுனை இடுப்பிலிருந்து வெளிவந்தது. திகைத்துத் திரும்பிய ஹம்ஸா வஹ்ஷியை நோக்கித் தள்ளாடி கால்களை முன்னெடுத்து வைத்து, அதற்குமேல் முடியாமல் செருகிய ஈட்டியுடன் தடுமாறி வீழ்ந்தார். நேருக்கு நேரான போரில், சண்டையில் அவரை எதிர்கொள்ள முடியாது என்பதை சர்வ நிச்சயமாய் அறிந்திருந்த வஹ்ஷி மறைந்திருந்து தாக்கி அவரைக் கொன்றார்.
எங்கும் நகராமல் அப்படியே காத்திருந்த வஹ்ஷி, ஹம்ஸா இறந்துவிட்டார் என்பது உறுதியானதும் அவரை நெருங்கித் தனது ஈட்டியை அவரது உடலிலிருந்து பிடுங்கி எடுத்துக்கொண்டு தனது கூடாரத்திற்குச் சென்று அமர்ந்து கொண்டார். வந்த வேலை முடிந்தது. அதற்குமேல் போரில் அவருக்கு எந்த சுவாரஸ்யமும் இல்லை, வேறு எவரையும் கொல்ல வேண்டும் என்ற அவசியமும் இல்லை. "என் பணி முடிந்தது. இனி எனக்கு விடுதலை" தீர்ந்தது விஷயம்.
பத்ருப் போரைப் போலவே உஹதுப் போரும் மிக நீண்ட அத்தியாயம். ஹம்ஸாவின் மரணத்துக்குப் பின்னர், சில முஸ்லிம் வீரர்களின் அவசரத்தினால் திசை மாறிய போர் குரைஷிகளுக்குச் சாதகமாகத் திரும்பியது. அந்த வெற்றியில் குரைஷிப் பெண்கள் மதிமயங்கி வெறியாட்டம் போட்டார்கள். குலவையிட்டும் நாட்டியமாடியும் போர்க்களத்தில் அவர்கள் புரிந்தது அழிச்சாட்டியம். மரணித்துக் கிடந்த முஸ்லிம் வீரர்களின் சடலங்கள், அப்பெண்களால் சின்னா பின்னமாக்கப் பட்டன. குடல்கள் கிழித்தெறியப்பட்டன. கண்கள் நோண்டப்பட்டன. காதுகள் அறுக்கப்பட்டன. மூக்குகள் குடையப்பட்டன. இவ்வளவு குரூரமும் போதாதென்று ஒருத்தி முஸ்லிம் வீரர்களின் அறுக்கப்பட்ட அங்கங்களைக் கழுத்திலும் கைகளிலும் அணிகலனாக அணிந்து கொண்டு ஆனந்தக் கூத்தாடினாள். பத்ருப் போரில் பலியான தங்கள் சொந்தங்களின் இழப்பிற்கெல்லாம் பரிகாரம் கிடைத்த திருப்தி ஏற்பட்டது அப்பெண்களுக்கு.
இவற்றுள் ஹிந்தின் ஆட்டம் பேயாட்டம். இறந்த சஹாபாக்களின் உடல்களைச் சிதைத்து அவர்களின் சடலங்களிலிருந்து காதுகள் மூக்குகள் ஆகியனவற்றை அறுத்தெடுத்து கழுத்தணியும் காதணியும் செய்து மாட்டிக் கொண்டு, தங்கத்தினாலான தனது காதணியையும் பவளக் கழுத்தணியையும் வஹ்ஷிக்கு சன்மானமாக அளித்தார் அவர்.
"வஹ்ஷி. இந்தா வாங்கிக் கொள். இவையெல்லாம் எனது பரிசு. விலை மதிப்புமிக்க இவை அனைத்தும் உனக்கே உனக்கு"
உச்சக்கட்டக் கொடூரமாக மற்றொன்று செய்தார் ஹிந்த். ஹம்ஸா ரலியல்லாஹு அன்ஹுவின் ஈரலை அறுத்து எடுத்து அதைக் கடித்தவள் முழுங்க இயலாமல் துப்பினாள். இதைவிடக் காட்டுமிராண்டித்தனம் என்ன இருக்க முடியும்?
தம் சிறிய தந்தை ஹம்ஸாவின் இழப்பும் பிறகு அவரது சடலத்துக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடூரமும் நபியவர்களுக்குச் சொல்லிமாளாத சோகத்தை அளித்துவிட்டன. விம்மியழுது வெளிப்பட்டது கண்ணீர். விம்மலுடன் கஅபாவை நோக்கி இறைஞ்சினார்கள். ஹம்ஸாவின் சகோதரியும் நபியவர்களின் அத்தையுமான ஸஃபிய்யா, தம் சகோதரன் ஹம்ஸாவின் உடலைக் கண்டார். அலங்கோலமாய்ச் சிதைந்து கிடந்த சடலத்தைக் கண்டு தீர்க்கமான வார்த்தைகள் வெளிப்பட்டன. “நாம் அல்லாஹ்வுக்கே உரியவர்களாய் இருக்கிறோம். அவனிடமே நாம் மீள்வோம். இது அல்லாஹ்வுக்காக நிகழ்ந்துள்ளது. அல்லாஹ் என்ன விதித்துள்ளானோ அதை நான் ஏற்றுக்கொண்டேன். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாகச் சொல்கிறேன். இதற்குரிய அல்லாஹ்வின் வெகுமதிக்காக நான் பொறுமையுடன் காத்திருப்பேன்.”
போரில் இறந்த முஸ்லிம்களின் நல்லடக்கம் நடைபெறும்போது ஹம்ஸாவின் சடலத்தை முழுமையாய் மூடும் அளவிற்குக்கூட நீளமான துணி முஸ்லிம்களிடம் இல்லை. தலையை மூடினால் கால் வெளிப்பட்டது. காலை மூடினால் தலை தெரிந்தது. இறுதியில் தலையிலிருந்து மூடி கால் பகுதியை இத்கிர் எனும் இலை கொண்டு மறைத்து அடக்கம் செய்யப்பட்டார் அல்லாஹ்வின் சிங்கம் ஹம்ஸா பின் முத்தலிப்.
ரலியல்லாஹு அன்ஹு!
oOo
இன்னும் வருவர், இன்ஷா அல்லாஹ்!

http://www.satyamargam.com ல் இருந்து...